داروگ! کی می رسد باران...؟

داروگ

2010-11-28T23:31:00.000+03:30

اینجا برایم حکم کاغذ هایی را دارد که مدتها سرانجامشان مچاله شدن به دست خودم بود و اکنون مچاله شدن توسط دیگران! بی کینه خواهم نوشت ، خواهم نوشت تا زمانی که اندیشه هایمان تاب تحمل همدیگر را داشته باشد، خواهم نوشت تا زمانی که شوری برای زندگی دارم!

در کنج خلوتی دیگر خواهم نوشت!

زندگی هایی که از آن ماست

2010-09-06T06:03:00.002+04:30

در روزگار سراسر واقعیت نفس می کشم و آمده ام چندی سر در خیال قصه فرو برم . آمده ام قصه بگویم تا بلکه اینبار به جای چشمانم پلک هایم سنگینی کنند ، آنقدر سنگین که بی هیچ رویایی در سکوت آرام قصه بخوابم ، دلم می خواهد سالها بخوابم. قصه می گویم قصه از مردمانی نا شناخته ، روزگاری که نه دیگر هیچ زنی برای سیر کردن شکمش طعم تلخ اجبار را بر تن و روحش جاری سازد و نه هیچ مردی از سر لذتی کثیف تمام واژه اخلاق را سر تا پا لجن مال کند، بلکه روح انسانی شایسته زن و مرد حاکم بر رابطه این دو باشد ، روزگاری که دختر و پسر با چشمانی آگاه و بینا عقیده و علاقه هم ببینند و از زیبایی های عشق و اندیشه هم لذت ببرند، زن و مرد به همدیگر به مثابه انسان بنگرند و لذت و آرامش را در هنگام مستی نخواهند! قصه ام را کوتاه می کنم ، رابطه دو روح انسانی به بند و لایحه محدود نمی شود ، حقی که به زور ارزانیت دانند ارزشی نخواهد داشت ،اگر این حق به حکم همان اندیشه انسانی حق است ارزانی روحی که همسر و همراهم خواهد بود چه در قانون این حق را از آن او بدانند و چه ندانند !

جنجال های این روزها تمامی ندارد، کلاف سر در گمی شده است که روز به روز هم بر آن می افزایند تا بلکه به جبر روزگار فراموش کنیم چه بر سرمان آوردند، اندوه مردمی که فقط به جرم اعتراض کشته شدند هنوز تسکین نیافته که هر روز بیشتر و بیشتر مردمانمان را در مقابل هم دشمن می کنند و هیزم بر روی هیزم تلنبار می کنند ، غم زندانی هایی که بی حساب اسیر ظلم شده اند و خانواده هایی که دیگر شاد بودن را فراموش کرده اند، گرانی و بیکاری هم لابد باید نمک بر روی اینهمه زخم باشد و در همه این روزهای پر درد جنجال هایی که باید باشد تا مجلسیان خدایی نکرده احساس بی کفایتی نکنند ، بنشینند و حد و حدود زندگی هایمان را مشخص کنند و همه را به پای دین و اسلام توجیهش کنند و این وسط خود انسان بودن خودشان را نیز فراموش کنند!

در روزگاری هستیم که رای هایمان را نادیده میگیرند ، هنگامه ایست که قانون و کشور به رای و نظر ما نمی گردد پس زندگی هایمان را از آن خود بدانیم و خود داور حق ماجرا باشیم ، قصه ها وقتی زیبا هستند که رنگ واقعیت داشته باشند و تحقق این قصه واقعیت زندگی هایمان را سرشار از زیبایی خواهد کرد.

اعتراض به لایحه ضدخانواده

"27 نفر انسان بی گناه را کشتند"

2010-07-19T01:55:00.005+04:30

چند روز قلمم خشکیده ، حرفام تموم شده ، نه تموم نشده اما حرفام کم آوردن از اینهمه نا مردمی ها! هوا چقدر گرمه ، امسال تابستون اصلا قابل مقایسه با سال های قبل نیست گرم نیست داغه داغه! اما خب مهم نیست تو زیر کولر نشستی به لطف دولت خیلی مهرورز هم بیکار بیکار هستی تا مبادا ظهر تو اون داغی بیرون باشی! تا مبادا پول اضافی داشته باشی برای خریدن حتی شرقی که تیتر اولش خبر از عدم برگزاریه آزمون تافل میده و صفحه هاش هم پر از آگهی های تور های سیاحتی به خارج از کشور در فلان ساحل با فلان کشتی! حواسم پرت شد چی نوشتم، آهان داشتم از لم دادن زیر خنکیه کولر می گفتم ، برات فرقی نداره امروز جمعه هستش چون تو چن وقته همه روزهات تعطیله ! خب مهم نیست مملکت هم چند روز بود بی خود و بی جهت! نه ببخشید با خوش تدبیریه آقای دولت برای صرفه جوییه انرژی تعطیل بود و هیچ آبی از روی آب تکون هم نخورد، آها ببخشید من امروز حواسم کجاست ؟ آب از آب تکان نخورد اما نزدیک صد نفر از هموطنان بی توجهمان در این سه روز تعطیلی بر اثر سوانح رانندگی جان خود را از دست دادند !"نکنه اینم می خوای بندازی گردن دولت؟خب اون قضا و قدر هستش اگه مملکت تعطیل هم نمی بود اونا کشته می شدند" نه! گفتم بی توجه ! مطمئنا تقصیر خودشون بوده!داشتم می گفتم از سر بیکاری تلویزیون رو روشن می کنی ،خبر 14! "بیش از 300تن از هموطنانمان در زاهدان به علت بمب گذاری در مسجد کشته و زخمی شدند ، 27نفر در دم جان خودشون رو از دست دادند"، یکی تسلیت گفت و یکی دیگه یه هفته در زاهدان عزای عمومی اعلام کرد، همین! بازم اختلاف شیعه و سنی بازم گروهک ریگی خدا نشناس یا دیگر گونه خدا شناس!آخه شنیدم می گفت به خاطر رفتن به بهشته که اون کارها رو انجام میده ! به خاطر اسلام! بلافاصله بعد خبر مفسر از شهرام امیری میگه از بی آبرویی سازمان سیا میگه از اینکه باید یه کاری میکردن تا اون خفت جبران شه ، به خودم میگم قرار بود امریکا هیچ غلطی نتونه بکنه الان کوچکترین اتفاق کشور داره ربط داده میشه به اون آمریکای شیطان بزرگ، این شیطان اونقدر برامون بزرگ شده که به فاصله چند روز قادره برای حفظ آبروش یه همچین عملیاتی رو انجام بده!!! ، من چه امنیتی تو کشورم دارم ، کشورمن که ادعاش گوش حاکمانشو کر کرده فقط کافیه آمریکا اراده کنه تا هر غلطی که دلش خواست تو کشور بکنه! "آروم چه خبرته؟ همه خوابن !سر ظهره" ببخشید حواسم نبود الکی شلوغش کردم حواسم پرت شد به گلی که جلوی آقای مفسر خبر بود چرت گفتم وگرنه کیه که ندونه خون 27نفر فدای جمهوری اسلامی! فدای ولایت فقیه!ببخشید ولایت مطلقه فقیه! خب گل ها که ربطی به حادثه نداشته !خیر نمی شد که یه امروز رو نمی ذاشتن ! جشن ولادت امام حسین بود !اونایی هم که کشته شدن برای این جشن رفته بودن مسجد! یاد ندای 30 خرداد افتادم! حواست کجاست ندای 30 خرداد مردم زاهدان رو می گم که چه شاد و خوشحال از رهبر و نظام و دولت و چه و که داشتن تشکر می کردند که با اعدام عبدالمالک ریگی آرامش رو به شهرشون برگردونده!الان اون ندا کجاست ؟ حتما اون هم تا حالا از پا در اومده و نقش بر زمین شده! با همین فکرا ساعت شده 20:30، اینبار هم نوبت آه و اشک مادرا و پدرا هست ، تو حتی یه لحظه هم جای اونا نیستی تا بفهمی چرا دارن میگن "خونی که در رگ ..." تو اونقدر گیج شدی که نمی تونی بفهمی چرا مادری داره میگه شهادت بچش! تنها پسرش براش افتخاره، چقدر این حرفا سنگینه! داری به این فکر میکنی نکنه آه این مادرا کاری نکنه؟ نه هیچ اتفاقی نیافتاده نه پیام تسلیتی نه محکوم کردنی !آخه اتفاقی نیافتاده فقط چند نفر از هم وطنانمان در یک حادثه تروریستی جان خود را از دست دادند نه فتنه ای بوده و نه فتنه گری که سنسور آقایان تنها به این تنها یک کلمه ، به این تنها خطری که موقعیتشونو تهدید کنه حساسه!

حرفام هیچ نظمی ندارن چون ذهنم آشفته هستش داغ داغ شدم نه از گرمیه هوا که از سردیه اطرافم ! این نوشته هیچ کس هیچ کس رو مخاطب ندونسته ! اما هر کس گوشی برای شنیدن و فهمیدن داره گوششو بیاره جلو تا خیلی آروم که کسی از خواب نپره بگم:"27 نفر انسان بی گناه فقط به خاطر کینه ها و بی مسئولیتی ها جان خود را از دست دادند"

شب آرزوها!

2010-06-17T03:15:00.001+04:30

شب است و تاریک ! همه جا در یک سکوت آرام فرو رفته ، همین چند ساعت پیش بود که وسط اتاق پر بود از حجم حرف هایمان ، حجم رفتن ها و آمدن هایمان ، اکنون خلوت است و من تنها هستم در این دنیای خالی !نمی دانم امشب دنبال چه هستم ، فقط این را می دانم که امشب باید فرقی با همه شب های دیگر داشته باشد ، گوش می سپارم به هوای خالی ، چشم می گشایم به سیاهی اطراف تا نشانی پیدا کنم و نشانه ای ، امشب باید فرق داشته باشد با همه سیصد و چند شب دیگر ، اما بی فایده است صدا فقط صدای سکوت و سکون است و سیاهی فقط سیاهیه رنگ قلمم که روی سفیدیه کاغذ خودنمایی می کند! پنجره اتاق باز است و هر از گاهی نسیمی تا انتهای دلم را خنک می کند ، امشب شب آرزو هاست ، ذهنم را واکاوی می کنم ،سراغ دست نا یافتنی ترین آرزوهایم می روم تا امشب در این سیاهیه آسمان مرورش کنم ، چیزی پیدا نمی کنم! شب آرزو هاست و من آرزویی ندارم اما در این لحظه سرشار از خواستنم ، سرشار از خواستن های بزرگ که هیچکدام را نسبتی با آرزویی که فقط بشود در دل پروراند نیست ، امشب می شود تا صبح در سیاهیه آسمان خیره شد و منتظر چشمک هر از گاه ستاره ها ماند تا ثابت کنند که تو "هستی" ! امشب هیچ فرقی با دیگر شب ها ندارد این تو هستی که سرشار از خواستن های بزرگ و سرشار از امید به رسیدنشان خواب با چشمانت بیگانه شده! امشبت را به تماشای ستارگان احیا کن!

در این یک سال به اندازه تمام سال های زندگیم قلمم از تلخی ها نوشته ، شاید قلمم سیاه بوده اما همه نوشتنم با ایمان به روزهای سپیدی بوده که از پس این سیاهی ها به انتظارمان نشسته ، بعد از یک سال در سالروز بیداریمان لبریز از ایمان به راهی که ما را در آرمان هایمان استوار تر کرده و در کنار هم قرار داده هستیم ، همه رنجوریم و روزهای پیش رو نوید پایان رنج ها را ندارد اما می شود به با هم بودن هایمان دل خوش بود ، ما با هر صدای به هم خوردن برگ ها به یاد همهمه سکوت سبزمان می افتیم ، با هر آب روانی یاد جاری شدن سیل جمعیت به خیابانها برایمان زنده میشود و هر بادی که به صورتمان می خورد یاد بهت بعد از انتخاب سبزمان تازه میشود ،آری هر لحظه با هر اتفاقی همه این یک سال برایمان مرور میشود و فراموش کردنی در کار نیست ،یقین دارم که باور سبز تک تک ما زنده است و خواسته سبزمان هیچ سیاهی ای را بر نمی تابد!

برای مردم فلسطین!

2010-06-04T04:16:00.002+04:30

می نویسم برای انسان های ندیده و ناشناخته ، می نویسم برای کودکانی که هر از گاهی دیدن تصاویر در خون غلتیده شان آه از نهادمان بلند می کند ، می نویسم برای کودکانی که تصویرشان همواره با کلمات صبر و استقامت عجین است ، می نویسم برای بچه هایی که احساس همدردی دارم و شرم از رویشان، می نویسم برای شمایی که ما را دوست خود می پندارید و من خجالت می کشم از دوستی خاله خرسه بودنمان ، می نویسم به یاد گریه های مادران فلسطینی،می نویسم به پاس ایستادگی های فرزندان فلسطینی

مادر صبور فلسطینی چقدر از نزدیک احساست را فهمیدم آنزمانی که تو را در قامت مادران سرزمین خودم یافتم ، زنانی که این روزها باید سراغ عشق و زندگی هاشان را پشت میله های زندان بگیرند یا مرثیه گوی سنگ های سیاهی باشند که به پاس مادر بودنشان تقدیمشان می شود، مادر فلسطینی آه و شیونت چه رسا فقط از ظلم شکایت می کرد و آه مادران من از ظلمی که جامه تقوا پوشیده بود ، پسر قهرمان و دختر مقاوم فلسطینی شما را نیز آنزمانی که خودمان را در پهنای خیابان بی سلاح و رو در روی اسلحه یافتیم به یاد آوردم ، بازی تیر و کمان شما زیادی واقعی شده بود و ما به تاسی از مقاومت شما در آن لحظه تنها دستهایمان بود که نماد کمان شما و آزادیه هر دو مان بود و تنها خون و فریادمان بود که روان و رسا در جریان بود ، تو را فهمیدم آنزمان که از زمین و زمان به تنگ آمدی و جهان را به داد خواهی فرا خواندی ، تو را با تمام وجودم پیش خود یافتم آنزمانی که رهبرانمان با یک اندیشه مشترک زندگی هایمان را بازیچه اهداف خود کردند.اما نمی دانم تو نیز من را فهمیدی آنزمانی که دشمنم را هموطنم یافتم ؟

کودکان مظلوم غزه، شرم دارم از اسلامی که جلوتر از نام کشورمان بر کوس رسوایی مان می کوبد ، شرم دارم از نگاه های رنج دیده تان که اسیر و محصور جنایتکاران شده است ، شرم دارم از اینگونه انسان بودنمان و انسانیت را لجن مال کردنمان ، شرم دارم از کشورم که بقا و نفعش در جو ملتهب سرزمینتان تضمین می یابد ، آری دنیای غریبی شده است ، ترکیه سکولار و بلاد کفر تنها به حکم انسانیت و انسان بودنشان از جنایت اسرائیل به خشم آمدند و پژواک فریادتان شدند و ما هنوز منتظر فرا رسیدن روز و ساعتی که احتمالا اجازه خواهیم داشت بعد از نماز جمعه پر شکوه!! ناراحتی مان را نشان دهیم !

ایران من اسلامیت ، ایران من انقلابیست ، ایران من جمهوریست و ایران من در یک کلمه تنها به سخره گرفته است تمام جمهوریت و اسلامیت را، فردا اگر صدایم به تو رسید بدان آنی که بلند فریاد زد "ظلم و سیاهی رفتنیست"ما بودیم !

"پنج نفر را اعدام کردند"

2010-05-11T02:23:00.004+04:30

"هر شب ستاره ای به زمین میکشند و این آسمان غمزده غرق ستاره هاست"

نه قلمم را نای نوشتن هست و نه خودم توان گفتن دارم ، در میان تمام هیاهوی زندگی هایمان ، در میان تمام سر و صداهای شهر هامان ، پنج نفر در سپیده صبح ایستاده به زندگی طعنه زدند ، خبر از بد حجابی هامان بود و حجتی که دیگر تمام شده بود ،خبر از ضرب الاجلی که اراذل و اوباش گرفته بودند ، خبر از 6 سال و 7 سال حکم گرفتن ها بود و دو یا سه روز مرخصی آمدن و برگشتن، خبر از مجسمه های شهر بود که مشمول قانون حذف شده بودند ، خبر از یکه تازی های اندیشه های حقیر بود و پرده دری های رسانه خودی، خبر از بی خبری هامان بود که ناگاه تیتر زدند فرزاد کمانگر معلم کرد و چهار نفر دیگر اعدام شدند ، خبر مانند پتگی می ماند که بر سرت فرود می آید ، بهت سرا پای وجودت را می گیرد پنج نفر ، پنج انسان در یک سپیده صبح به دار آویخته شدند، بی اختیار عکس فرزاد کمانگر جلوی چشمانت می آید و حرف هایش را مرور می کنم " من معلمم ، از دانش آموزانم لبخند و پرسیدن را به ارث برده ام" او یک معلم بود ، او نزدیک چهار سال در زندان بود و هر روز منتظر همین دیروز!

لیلا !ادریس! فریاد! کاوه! ... گوش فرا دهید، می خواهم امروز کلاس دانش آموزان آن معلم غایب را معلمی کنم ، شما همه دانش آموز روح بزرگواری بودید که خود را محصل شما می دانست محصلی که زندگی هاتان را با تمامی وجودش می آموخت و خود زندگی می کرد ،بچه ها می خواهم از يک دوست، يک سنگ صبور، يک هم راز که مثل خودتان بيقرار ساعتهاي مدرسه بود سخن بگویم از کسی که اینبار خسته از ماندن ، فکر رفتن در سر می پروراند، امسال نگران هدیه هاتان بودید که چگونه به معلمتان خواهید رساند اما چه جای نگرانی که فرزاد با ارزشترین هدیه عمرش را امسال گرفت آزادیه فرزاد هدیه ای بود که حقارت قاتلانش را به رخ کشید و خود چه خوش از رسیدن به خدایش از رنج دیدن فقر و بی عدالتی ها و نا توان از اینکه نمی تواند کاری بکند رها شد ، بچه ها معلمتان خواسته بود که به جای اعدام اعضای بدنش را هدیه دهد تا لااقل رفتنش به چند نفر زندگی بخشد به گمان او ، هنوز می شد امید داشت به اندیشه های کوته ، اما کاش حاکمان اعدام ها بدانند که شاید بتوانند حکم به نتپیدن قلب آزادی خواهان بدهند اما نمی تواننداز جاری شدن اندیشه اش بر تن و جان ما جلوگیری کنند چون مدتهاست که فرزاد کمانگر اندیشه اش را به همه ما پیوند زده است و ما را زندگی بخشیده است ، درس آخر او ایستادگی بود حتی در لحظه مرگ!

"کاوه" اگر دلتنگ پدر شدی بعد از این فرزاد را در کنارت نخواهی داشت بر بالای کوه برو و دلتنگی هایت را با باد در میان بگذار که کسی را یارای گرفتنش از تو نیست .باد همچون فرزاد آزاد است ."فریاد" تو اینبار به جای آنکه آسمان صاف و آفتابی بکشی مداد سفیدت را بردار و دل سیاه کسانی که دست و پای فرزاد را یخ کردند رنگ کن ، راستی یادت باشد یک خانه در آسمان برای فرزاد کنار بگذاری ، تو راست گفته بودی که همه مان در آسمان جا می شویم."لیلا" تو نیز خنده دخترکانی که دور دنیا کشیده بودی پاک کن ، "ادریس"اما تو معلم خوبی برای فرزاد نبودی ، تو غایب فصل بهار کلاس بودی و فرزاد به همراهی با تو در فصل بهار غیبتش را برای همیشه از کلاس آغاز کرد، ادریس تو نیز زیر نقاشی هایت بنویس که "ای کاش مرگ در کمین آزادگان نمی نشست"

این روزها که مجسمه های شهر یکی یکی ربوده می شود،چه جای تعجب که فرزاد را نیز به جای تندیس آزادگی و ایستادگی ربودند .فرزاد کمانگر نزدیک به چهار سال در زندان بود شکنجه اش کردند به خاطر مذهب و قومیتش ، شکنجه اش کردند به خاطر اندیشه اش ،مطمئنا سپیده 19 اردیبهشت نوید بهشتی را برایش داشت که بی صبرانه منتظرش بود ، فرزاد آزاد و رها از رنج زیستن شد و باز ما ماندیم که تیتر بخوانیم و خود تیتر تکراری بزنیم که اینبار "؟ نفر را اعدام کردند "

به آفتاب می سپارمتان!/فرزاد کمانگر

نسل سوخته/فرزاد کمانگر
از تو نوشتن قدغن/فرزاد کمانگر
به نام آزادي/فرزاد کمانگر

من یک معلم می مانم و تو یک زندانبان/فرزاد کمانگر

بنويسيد درد و رنج، بخوانيد زندگي/فرزاد کمانگر

آقاي اژه اي، بگذار قلبم بتپد/فرزاد کمانگر

در سوگ احسان فتاحیان/فرزاد کمانگر

به نام آزادی/فاطمه.م

معلم بودن را چگونه باید آغاز به نوشتن کنم؟/فاطمه.م

گر خزان است حال ما شاید/فکرت ما نگر که نیسان است

2010-04-24T03:17:00.007+04:30

به دنبال خوشبختی هستم، سراغ کسی را می گیرم که آدرس دقیق خوشبختی را داشته باشد و یا شاه کلید آن را ، به دنبال خوشبختی هستم و روزهایم را یکی یکی ورق می زنم و آرام نمی گیرم ،در ذهنم طوفانی در گرفته و دلم آشوب است ، نه خانه ام نه شهرم و نه کشورم هیچکدام آنی نیست که آرامم کند ، می روم ، خیره در آسمان و چشم در چشم حجم خالی هوا به راه می افتم شاید این حس وحشتناک "در میان جمع بودن اما تنها بودن" را به باد بسپرم ، قدم هایم رفته رفته آهسته می شوند ، راه زیادی نیامده ام که از رمق نداشته ام شکوه کنم ، پاهایم سست می شود ، التماسشان می کنم تا کمی راه بیایند تا بلکه آرامم کنند ، دلم بیشتر از هوا ابریست و سیاه ، اردیبهشت ماه است اما هوا پاییز دلگیری را می ماند ، برگ های سبز مبهوت روی درختان به هم می خورند و همان صدای خش خش برگ های خزان پاییزی را برایم تداعی می کنند ، خسته ادامه می دهم باید خالی شوم از این حسی که دارم ، نوبت باران است که خود نمایی کند ،هیچوقت چتری نداشته ام که بر بالای سرم بگیرم ،سایه چتر های سیاه دیگران در سیاهی هر چه بیشتر اطرافم کمک می کند ، نمی ایستم تا باران را تماشا کنم ، بگذار آب نیسان برتن و جانم بریزد و خیس خیسم کند ، بارانی که در اردیبهشت ماه، ماهی که پاکی و راستی معنایش کرده اند نیسانش نام نهاده اند که برهان قاطع است ، بارانی که به باورمان روشنی اش به یک ماه محدود نیست اما این ماه به زمین نرسیده می ربایندش و پاک کننده گناهان می دانندش ، شاید باران تواند این افکار را از ذهنم بشوید و آرامم کند ،پاکم کند از افکار گندیده در ذهنم، برهان قاطع نباید آلوده زمین شود نباید به زمین برسد ، آب نیسان از سر و رویم میریزد و من دنبال برهان قاطع همچنان راهم را ادامه می دهم به دنبال جواب سوالهایم هستم ، به دنبال همه آنچه دیدنش در باورم نمی گنجد ، به دنبال راه گریزی از دنیای وارونه که نا آرامم کرده ...

امروز باران از صبح یکریز باریده و من بیشتر نگران این بودم آیا این باران می تواند رد پاهای یک ساله را از بین ببرد؟ یا نکند صدای ما زیر غرش رعد و برگ باران گم شود؟ نگرانم ،رسیدن روزهای بهاری یعنی رفته رفته ساعت ها و دقایق روز کش خواهند آمد ،یعنی بی صبری هایمان کلافه مان خواهد کرد، یعنی باز قرار است تابستان شود ، روزهای طولانی وداغ در زندان وحشتناک است ، و این روزهای وحشتناک چه کشنده روح خواهند بود اگر در بیرون از زندان گمنامت بخوانند ، عده ای در انکار و دیگرانی در اثبات وجودت تلاش کنند ، اما تو همه این روزهای اثبات و انکار "هستی"در گوشه ای شاید با افکار گنگی در ذهنت ، "هستی " ات کابوس کسانیست که در انکارت می کوشند ، اما مرگ "هستی"ات را از خدایت خواستن من را در باتلاقی سرد فرو می برد ، خدایت را صدا می زنم التماسش می کنم ، ایمانم را فریاد می کنم ، منتظر پاسخی نیستم فقط خدای او"دلش را آرام و امیدوار کن ".

نوشتم برای پسری بیست و چند ساله که نمی شناسم و نامش نمی دانم فقط همینقدری می دانم که همشهری شهر کوچک من است و این روزها فقط دهان به دهان در شهر همه جویای حالش می شوند و همه فقط این می دانند که جرمش سیاسیست و پچ پچ ها آرامتر که خانواده اش همچنان بی خبر از فرزندشان.نوشتم برای تاج زاده و قوچانی و بسیاری دیگر تا به یادشان بیاندازم روزهایمان دارند طولانی می شوند ، روزهایی که بیم آن دارم خستگی هایمان دلسردمان کنند و دلسردی هایمان بخواهند که فراموش کنیم همه نام ها و روزها را، ترس آن دارم سکوت این روزهای طولانی خون های بی گناه ریخته را بی ارزش کند ...

بزن باران بهاران فصل خون است/بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان ياران/جهان تاريک و دريا واژگون است
بزن باران که دين را دام کردند/شکار خلق و صيد خام کردند
بزن باران خدا بازيچه اي شد/که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبيست/به زير آوار گاه پايکوبيست
مزار تشنه جويباران پر از سنگ/بزن باران که وقت لاي روبيست
بزن باران و شادي بخش جان را/بباران شوق و شيرين کن زمان را
به بام غرقه در خون ديارم/به پا کن پرچم رنگين کمان را
بزن باران که بيصبرند ياران/نمان خاموش! گريان شو! بباران!
بزن باران بشوي آلودگي را/ز دامان بلند روزگاران

برای هم بازی کودکی هایم

2010-03-28T15:55:00.001+04:30

قصه ما و شما از سال های دور شروع می شود از جمعه هایی که دور هم جمع می شدیم ، با چند سال اختلاف سن حرف همدیگر را خوب می فهمیدیم ، یادت هست بازی دزد و پلیس را؟راستی چرا ما همیشه دزد بودیم و شما همیشه پلیس؟اما یادم هست آنموقع هیچ شکایتی از این تقسیم بندی نداشتیم، روال بازی همیشه به گرفتار شدن دزدان بود و شکنجه هایی که می شدیم، هنوز که هنوز است طعم تلخ برگ های نعناع که لای نان خشک غذای ما زندانی ها بود از یادم نرفته زندانمان انباری تاریک خانه مادر بزرگ بود و شاید به وحشتناکی همین کهریزکی که الان برایمان ترسیم شده ، موقع بازی اتفاقی کوچک کافی بود تا سرو صدایمان مادرانمان را به وساطت بخواند تا بلکه آنان غائله را ختم کنند "شما دخترا چرا قاطی بازی پسرا میشید؟؟" همیشه اولین جمله ای بود که ما را به سکوت فرا می خواند "خجالت نمی کشین به ضعیف تر از خودتون زور میگین" این هم سهم شما بود ، و بعد یک سری نصیحت هایی که وادارمان می کرد که ما سراغ خاله بازی برویم و شما بساط گل کوچیک را علم کنید، یادت هست زیر لب برای همدیگر چه خط و نشان هایی می کشیدیم؟ این پلان آخر دعواهایمان بود و خوب یادم هست قرار نبود خط و نشان هایمان به یاد کسی بماند و همین که ما از خاله بازی و شما از گل کوچیک خسته می شدید همه چیز فراموشمان می شد و لبه حوض بود که ما را در دور خود جمع می کرد و بازی گل یا پوچ بود که از ته دل می خنداندمان ، یاد کلک هایی که می زدی به خیر! اما قرار بر اعتراضی نبود چون باز پای مادرانمان به میان می آمد و "جدایی" حاصل این وساطت خیر خواهانه شان می شد. غروب جمعه ها چه برایمان دلگیر بود وقتی مامان کیف به دست حکم به رفتن می داد،اما یادمان نمی رفت که برای جمعه دیگر نقشه ها را ردیف کنیم. کم کم زمان مدرسه فرا رسید و من و تو قرار بود جدا از هم به مدرسه برویم ، من باید موهایم را می پوشاندم اما تو همچین کاری نمی کردی ، ذوق و شوق مدرسه آنقدری بود که گلایه ای از مقنعه چانه دار نداشتم اما همیشه یادم هست در راه برگشت به خانه که با هم مسابقه می گذاشتیم من دیگر هیچوقت اول نمی شدم و چه زیبا تو دلداریم می دادی که تقصیر این مانتویی که پوشیدی هست و تنها این جمله تو کافی بود که من سر مست از پیروزی تو برایت هورا بکشم و از باخت خود شکایتی نکنم. یادم هست روزهایی که دیکته داشتیم آنقدر خوشحال بودم که معلم شک می کرد و از بالای سرم جم نمی خورد اما من هیچوقت نتوانستم به او بگویم که همه خوشحال بودنم به خاطر اجازه ای هست که به ما می دهی تا در این یک ساعت مقنعه هایمان را در بیاوریم و این نه بابت سنگینیه تکه پارچه ای بر سر ، بلکه به خاطر طعنه هایی بود که تو به من می زدی و مقنعه سر نکردنت را به رخم می کشیدی ، این تنها فرصتی بود که من نیز فخر سر باز (‍!) بودن را می توانستم به تو بدهم.

اول ، دوم، سوم. آخر های سوم دبستان بودیم که برایمان جشن گرفتند اینبار هم چادر های گل گلی سرمان کردیم و کلی ذوق کردیم به خاطر جشنواره رنگی که ما درست وسط استادیوم فوتبال شهر راه انداخته بودیم ، یاد سوال بی جواب آنروزم می افتم که به هر کسی که رسیدم پرسیدم"پس چرا ما قبل از این هم مقنعه سر می کردیم؟" فردای آنروز انتقام گیرانه از جشن و عالی بودنش برایت گفتم تو حسودیت شد که "چرا برای تو همچین جشنی نگرفته اند؟" تنها جوابم این بود که چه خوب! الان در سوال جواب نداشته با هم برابر شدیم! تمام آنروز دنبال بهانه بودی تا با من قهر کنی اما من دلرحم تر از آن بودم که بخواهم بی رحمی های تو را تا ته انتقام بگیرم دلداریت دادم و جانمازی که برایم هدیه داده بودند به تو بخشیدم . از آن روز بود که چادر بخش جدا نشدنی ای از وجودم شد ، دوستش داشتم و اصرار بر سر نکردنش با جاری شدن اشک هایم برابر بود ، تنها وقت های بازی بود که بی خبر از چادر دوست داشتنی ام به سال های کودکی هجوم می آوردم و همه چیز دوباره رنگ و بوی همان جمعه های سال های قبل را می گرفت، تو به خاطر آن جانماز با من مهربان شده بودی و به جای برگ نعناع به دور از چشم هم بازی هایمان برگ ریحان لای نان خشک می گذاشتی . جمعه هایمان همچنان زیبا بود و تنها روزی بود که برایمان بزرگ نشده بود و هم رنگ بچگی هایمان بود ، یادت هست اولین سالی که من روزه می گرفتم، تو نیز اصرار داشتی مانند من چیزی نخوری اما تحملت تا ظهر بود و من چقدر خودم را قوی تر از تو می دانستم که تا عصر تحمل می کردم و لب به چیزی نمی زدم اما هیچگاه فراموش نمی کنم روزی که روزه حوصله مشق نوشتن را از من سر برده بود و تو لطف بزرگی در حق من کردی و همه مشق هایم را نوشتی . یادم نمی رود که همیشه اولین کسی بودی که سوال هایم را از او می پرسیدم و تو چه کودکانه جوابم می دادی و بعد که سراغ مادر و پدر می رفتم آنان نیز عجب جواب های گنگی می دادند و مانند همیشه سوال هایم بی پاسخ می ماند. روزهایمان بزرگ می شد و روزهای جمعه ای که دیگر سر و صدای جیغ و فریادمان نمی آمد و ساکت در اتاقی تو جواب خود آزمایی های علوم من را می نوشتی و من انشاهایت را برایت می نوشتم ،بالاخره زمان جدایی فرا رسید اما اینبار دعوایی در کار نبود بلکه گفتند که تو نیز به سن تکلیف رسیده ای ، بالاخره زمان انتقام تو نیز سر رسیده بود، اما برای تو نه جشنی گرفتند و نه جانمازی دادند ، و فقط گفتند که هم بازی کودکی هایت ، کسی که محرم همه رازهای کوچکت بود نا محرم تو شده است و چه ساده بود دیگر با هم نبودنمان ، و چه تلخ بود دیگر نفهمیدن همدیگرمان ، و چه مسخره بود رفتارهایمان!

هم بازی دوران کودکیم ، قصه با هم بودن ما در همین چند خط خلاصه شد اما قصه بعد از آنمان هنوز که هنوز است تمام نشده است ،قصه روزهایی که در رقابتی نا عادلانه در دانشگاه کنار هم روی یک صندلی ها نشستیم بی آنکه سر خم کنیم و همدیگر را ببینیم ، قصه روزهای اعتراضی که هم صدا با هم شدیم و صدای تو آنقدر بلند بود که این بازی را نیز مختص تو پنداشتند و ما را همچنان منع کردند تا قاطی بازی شما نشویم ، قصه روزهایی که من دنبال کار می گشتم و به خاطر اینکه در رشته تحصیلی نیز قاطی بازی پسر ها شده بودم تحقیر می شدم ، قصه چادری را که به هزار دلیل سر نمی کردم و تنها با یک بند بخشنامه سرم کردند و قصه تکراری منت دستمزدی که مدرکم را به باد تمسخر و تحقیر می گرفت اما به همان تمسخر و تحقیر هم قانع بودم تا فقط یک روز لذت دست در جیب خود کردن را با تمامی وجود بچشم حتی اگر بهای بیشتری در آن جز به اندازه بهای یک کتاب هم نمی بود، قصه روزی که از من "بله" گرفتی تا شاید مجوزی برای دوباره با هم بودنمان باشد اما من چه خوش بین بودم که تصور می کردم به رفیق کودکیم که همه حرف هایم را می فهمید بله گفته ام غافل از اینکه در تمام این سالها بین من و تو فاصله ای به بزرگیه بزرگ شدنمان درست شده است فاصله ای که نه تو من را محرم رازهای خود میدانی و نه من حاضر می شوم با تو مهربانی کنم،اما در همه این روزها من چه بی صبرانه منتظر دلداری تو ماندم که تنها دلداری تو بود که آرامم می کرد ، چون تنها تو بودی که از همه سوال های بی جواب هم بازیت خبر داشتی .

سالی پر بغض!

2010-03-18T02:55:00.001+03:30

شمارش معکوس شروع شده ، فقط کمتر از چند روز دیگه امسال تموم میشه ،(سالی متفاوتتر از سالهای زندگیم) یک سال پیش همین موقع ها بود که با امید و شوقی سرشار منتظر روزهای آینده بودیم ، منتظر همین دیروزهایمان که گذشتند و جز گرفتن ذوق هایمان برایمان حاصلی نداشتند، حوصله عید را ندارم ، حتی ترقه و لباس نو و تخم مرغ رنگی نمی خواهم ، با دیدن هر کدام از اینها یاد روزهای همین امسالی که گذشت می افتم ، هیچکدام از لحظه هایش ارزش عید کردن ندارند ، روزهایی که سراسر بغض بوده و هراس ، هراس از حکومتی که از کشتن و سرکوب مردمانش به هر طریق ابایی ندارد، هراس از روزهایی که برایمان رقم زدند و به خیال باطلشان ساکتمان کردند! این وسط تنها "امیدواریمان" بوده که به جنگ اسلحه ها و باتوم هایشان رفت ، تیر خورد کتک خورد اما همچنان بر بالای بام فریاد زنده ماندن سر داد و امیدی که رساترین اعتراضمان شد، امیدی که کلافه شان کرد، هر بار فریاد شادی سر دادند از اینکه خشکاندند ریشه فتنه را و روز بعد چیز دیگری را به نظاره نشستند ، هر بار در شمارشمان نا توان تر شدند مستانه از کم شدنمان قصه ها ساختند جشن و پایکوبی راه انداختند و به قول میر افسانه ای برای خود ساختند و انگار که خود نیز آن افسانه را باور کردند.آری ما در مقابل استبداد و اسلحه و زور هیچ نداشتیم جز با هم بودن و امید و باورمان ، کوتاه نیامدیم و هم قسم شدیم که صبر و استقامت دو چندان کنیم در مقابل کسانی که روز به روز داشته هایمان را بر باد میدهند و دنیایی را در مقابلمان علم می کنند حکومتی که مردمانش از استبدادش به ستوه آمده باید به جنگ استعماری برود که هر لحظه از آب گل آلود ماهی میگیرند و نفع خود می برند، مقامات رسمی کشور با یک سخنرانی ادعای توانمندی سر می دهند و فردا انواع تهدید ها و تحریم هاست که بر کشورت سرازیر می شود ، اینکه وزیر امور خارجه سینه سپر کند و بگوید از تحریم بنزین خوشحال می شویم ، اینکه وزیر رفاه بگوید در ایران کسی در زیر خط فقر شدید زندگی نمی کند ، اینکه کارگران اراکی بگویند 6ماه است حقوق نگرفته اند ، اینکه حقوق و نه عیدی بازنشستگان را فقط 6روز مانده به عید بپردازند اینکه...نه هیچکدام از اینها را نمی توانم کنار همدیگر قبول کنم ، اگر قرار است شیوه ای که برای مبارزه با استبداد داریم با استعمار نیز به کار گیریم حداقلش با هم بودن مردمانمان است و اینکه حکومت از باور مردمش به نظامش اطمینان داشته باشد و بر درد ها و حرفهای مردمش آگاه باشد و احترام بگذارد نه حکومتی که جز سرکوب شیوه دیگری نمی داند و معاون وزیر رفاهش معتقد باشد که "نیازی نیست که نگران «خط‌فقر» باشیم بلکه از این پس باید نگران رفاه مردم باشیم" ، درسته شاید کوچک زاده ای متهم به نداشتن اعتقاد به ایمان اسلامی ام کند اما من نیز از آمریکای تا بن دندان مسلح به خاطر مردمم و کشورم می ترسم ، مردمی که زندگی ها و جان هایشان در بی ثباتی دائم در حال جلو زدن از همدیگر هستند، نه! جوابی ندارم ، نه سکوت تا به قدرت رسیدن را می فهمم و نه این گستاخانه تازیدن ها را!

می گویند امسال زمستان نشده بهار از راه رسید ، نه برف دیدیم و نه سرما ، چقدر این جملات برایم نا مفهوم است پس تمام این مدتی که فصل های امسالمون رو مثل یه کابوس یخ کرده بودند زمستون نبود؟؟ مگه پاییز امسال نبود که روزگارمون سرد سرد شد؟؟!!شما دنبال زمستون هستید؟ عاشورا یادتون رفته؟ تن همه مان لرزید، لرزیدیم نه از ترس بل از سردیه روزهایی که برایمان رقم زدند و هنوز هم که هنوز است انگار از سر آمدن این زمستان طولانی خبری نیست!زمستون امسال سه فصل رو در تسخیر خودش داشت اما همون سرما ما رو بیشتر در کنار هم جمع کرد ما در تمام مدتی که از سرما لرزیدیم دلمان به با هم بودنمان قرص بود ، ما دلگرم به امیدی بودیم که دلسردیشان را نوید می داد و هر بار بی سلاح تر از دفعه قبل فقط تیرهای اسلحه هایشان را زیاد تر می کردند، سبز بودن های روزهای امسال کابوس همه کسانی بود که آرامش را در آرام بودن معنا می کنند ،درسته سال پر بغضی رو سر کردیم اما روزهای با هم بودن و در کنار هم بودن و هم مسیر بودن رو تجربه کردیم و قرار نا نوشته ای که با هر قدممون دیگرانی رو با راهمون آشنا کنیم، درسته امسال جای خیلی ها خالیه که فقط اسمی از اونها رو به یادگار داریم ، امسال جای شور و حال اوایل 88 خالیست ، جای بسیاری از باورهایم نیز برایم خالی خواهد بود، ، میروم جای همه این جاهای خالی سین های سبزی بگذارم ، به یاد همه سبز بودن هایمان!

امیدوارم روزهای سال جدید بغض تازه ای همراهمان نکند و بغض های امسالمان را بر طرف کند!مطمئنا یه روز خوب خواهد آمد...

تا جایی که یادمه این خاک همیشه ندا می داد

یه روز خوب میاد که هرج و مرز نیست

همه شنگولیمو همه چی عالیه

فقط جای رفیق هامون که نیستن خالیه

خون می مونه توی رگ و آشنا

نمی شه به آسمون و آسفالت

دیگه فوواره نمی کنه، لخته نمی شه

هیچ مادری سر خاک بچه نمی ره...

امروز،روزی از روزهای سبز سال

2010-03-08T03:43:00.005+03:30

شده وقت هایی که دلت می خواد حرف های حبس شده در وجودت رو بنویسی تا خالی بشی ، اما قلمت باهات همراهی نمیکنه ، سخته نوشتن از روز زن وقتی هر روز از وضعیت بد شیوا نظر آهاری می خونی ، وقتی آذر منصوری همچنان در زندان هست ، وقتی عاطفه نبوی روزهای زندانش برایش عادی شده اند و ... وقتی مادران و همسران بسیاری هر روز چشم انتظار خبری از یار در بندشان هستند و وقتی هنوز صدای ناله مادر سهراب از یادت نمی رود، سخت است در آسودگی تمام پشت مانیتور بنشینی و برای زنانی که فریادشان را گوش شنوایی نیست بنویسی، اما می خواهم بنویسم جای همه در بندانی که شاید دلشان لک زده برای قلم و کاغذی که آزادانه افکارشان را رویش جولان دهند.به امید رهایی تمام زنان و مردانی که تنشان را - و نه اندیشه شان را- در بند کرده اند.

8 مارس،20 جمادی الثانی، اولی در دنیا و دومی در ایران روز ماست ، بی جهت تقویم را ورق نزن به تاریخ خودمان روزی برایمان نخواهی یافت، اصلا می خوای چی کار مگه تو این دو روز اتفاق خاصی می افته که تو دنبال سومی هم هستی؟ اولی که تمام حق های نداشته مان را یادآوری می کنند و دومی فقط ایران اسلامی را غرق در شادی می کنند! زیاد سخت نگیر آمده بودم امروز را به تمام زنان و مادران سرزمینم ت؟؟ی؟ بگویم و بروم ، راستی شنیدی: "امیرحسین کاظمی وبلاگ نویس و عضو نهضت آزادی ایران بازداشت شد"

بهم گفت:"کاش یه روزی چشامو ببندمو باز کنم ببینم ده سالمه"این نهایت آرزوی دختری بود که می گفت رسیدم به مرز ، مرز؟! مرز چی؟! راستی شنیدی گفت:"در ایران هیچکس به خاطر اعتراض در زندان نیست!"

بهم گفت:" حتی حضور در جامعه و مقبول بودنت و داشتن موقعیت اجتماعی همه موقعیه که تو مجرد نباشی" برای داشتن موقعیت اجتماعی ؟داری بهم پیشنهاد رشوه می دی؟؟تو داری با این نوع تعریفت با هم بودن ها رو نه برای دیگری که برای خود شخص تعریف میکنی!راستی شنیدی گفت:"صهیونیسم باید محو شه؟"

بهم گفت:"ببینم مگه تو اولین نفری هستی که می خوای ازدواج کنی؟چشاتو باز کن اطرافت پر آدمایی هستند که بدون هیچ مشکلی ازدواج کردن" درست وسط کلافگیت دلت می خواد اونقدر بخندی که بیافتی رو زمین ، بیافتی و دیگه نتونی بلند شی!"بدون"؟؟؟داری باهام شوخی میکنی؟اصلا پس چرا این همه آدم اعتراض کردند شما نشدین یکی از همون آدما؟؟چرا این همه آدم رو گرفتن اما شما گرفتن براتون کابوس غیر قابل قبول بوده؟ بهم گفت:"میدونی اگه بگیرنت چه بلایی سر خودت و ما میاد"راستی شنیدی گفت:"ظهور حضرت مسیح و امام مهدی نزدیک است"

بهم گفت:"ببین واقع بین باش ، ایده آلی وجود نداره! اومدیم و کسی با معیارای تو پیدا نشد اونوقت می خوای چیکار کنی؟!"اینم سواله داری می پرسی؟!!خب الان مگه دارم چیکار میکنم؟راستی شنیدی گفت:" کسایی که همچنان معترضن دیگه صلاحیت موندن تو نظام رو از دست دادن"

بهم گفت:"ببین الانه که خودت هم حق انتخاب داری(!!!!) بعد دو سال مطمئن باش این موقعیت ها برات پیش نمی آد"بی شباهت به حرف شیطان نیست که وسوست میکنه ، همین سیبه که تو رو سعادتمند خواهد کرد شک نکن! راستی شنیدی گفت:"دانشجویان غیر همسو را اخراج می کنیم"

بهم گفت:"دانشگاه قبول شدی؟درست تموم شده؟چند سالته؟..."بی شباهت به سوال های نکیر و منکر نیست ، مگه نکیر و منکر خاص یه شب طولانی توی یه قبر تاریک نبود؟نکنه من مردم؟!نکنه من الان تو قبرم؟! راستی شنیدی "دانشجوی دانشگاه تبریز بعد از محرومیت از تحصیل خود کشی کرده"

بهم گفت: "دیگه هیچ بهانه ای نداری اینبار دیگه باید روش فکر کنی و "بله"بگی"برایت بی شباهت به عزرائیل نیستند که چماق به سر بالای سرت فرمان "ایست"خورده اند، عجب عزرائیل های مهربونی که تا از خودت _حتی به اجبار هم که شده_ بله رو نگیرن کاری نمی کنن! با این تفاوت که با وعده زندگی ازت "بله"میگیرن! اما مگه عزرائیل یدونه نبود؟اینجا چه خبره؟؟؟ راستی شنیدی"محمد ملکی به جمع متهمان "محاربه"پیوست"

بهم گفت: "هر جور شده من تو رو بدست می آرم، منم که فقط می تونم تو رو خوشبخت کنم "تو رو خدا یکی جواب بده! مگه خدا یکی نبود؟بابا مگه به زور تو مخمون فرو نکردند که جاینشین خدا هم یکیه نه دوتا! پس این مدعیان خدایی چی دارن می گن؟؟راستی شنیدی "حکم اعدام یک نفر دیگر حتمی شده؟"

بهم گفت: "چته؟جا زدی؟چه زود؟!!صبر داشته باش، مگه اولین بارته این حرفا رو میشنوی" بی انصاف من پیامبر نیستم!که از من صبر ایوب می خواهی!راستی شنیدی که..."آره آره شنیدم بس کن ،می خوای با این حرفا به کجا برسی ؟از تو گنده تراش نتونستن کاری بکنن ،اونوقت تو اینجا نشستی چی برا خودت میگی؟برا خودت حرص و جوش می خوری ؟که چی ؟بس کن دیگه!..."

راستی شنیدی ما هم گفتیم:"بس کنید"!!!

آره می دونم باز دارم تلخ می نویسم ، اومده بودی به حرفام سر بزنی که دلت آروم شه اما من حرفی نداشتم که تو رو آروم کنه، من فقط روزهامونو نوشتم ، درسته نیازی به نوشتن هم نبود وقتی فردا همه این حرفا قراره دومینو وار برات تکرار شه .

مادرم فردا روز شماست، فردا را در یابید.

پ.ن:این فقط یه دل نوشتس که نوشتم برای دوستانم مریم و روناک و نشمیل و فرزانه عزیزم

آرمانی مقدس تر از سهم فردایمان!

2010-02-28T03:27:00.000+03:30

^{رسمیت جلسه اعلام می شود ، متهم قبل از شروع دادگاه در جایگاه مجرم ایستاده است ، سکوت جلسه ویران کننده افکار است ، تاریخ در صندلی های حضار با کلافگی و بی حوصلگی تمام منتظر نشسته است ، دادستان با اجازه کائنات متن کیفر خواست را با صدای بلند قرائت می کند ، این صدای بلند صدای یک نفر نیست متهم و حضار بدون هیچ پیش نویسی با دادستان هم نوا شده اند ، در میان این صداها سکوت خالی اطراف همچنان خودنمایی می کند ، نوبت به قاضی رسیده است "زندگی با اعمال شاقه"حکم را از حفظ می خواند و سپس از متهم می خواهد اگر دفاعی دارد بنشیند و اظهار کند و قبل از اینکه حرفش تمام شود متذکر می شود که حرفی نزند که بر علیه اش استفاده شود ، متهم اما ایستاده و اینبار سکوت را همراهی می کند تا به زعم خود اعتراضش و اعتصابش را آشکار کند و از دید یک تاریخ سکوتش به قبول گناهکاریش تعبیر شود . متهم محکوم به زندگی در تاریخیست که همگی در دادگاهش حضور داشتند رهایی (!) با دستبند و زنجیری به پا و چشم هایی که با زبانی بسته محکوم به دیدن بود .}

^{امروز در روزگاری هستیم که بشر به تمدن چند هزار ساله اش افتخار می کند ، روزگارش را عصر تکنولوژی و چه و چه می نامند ،اما مردمان سرزمین من متفاوت تر از دنیایی ساز خود کوک می کنند و با رقص خود دنیایی را به توجه به سوی خود می خوانند ،در این میان این زندگی ماست که رقم می خورد و در آن سوی دنیا فستیوالی به پا می شود و داورانی که به تماشای زندگی ما می نشینند ، درست است حس وحشت در این عکس و حس درام در آن فیلم بی داد میکند، روزهایمان فیلم و عکس و مستند می شود، جزو برترین ها و اولین ها می شود و جایزه می گیرد و تشویق می شود (}^{تصوير جان باختن ندا، بهترين فيلم خبري سال}^{شد /}^{دو فيلم ايراني «سنگسار ثريا ميم» ساخته سيروس نورسته و «زنان در کفن» اثر مشترک محمدرضا کاظمي و فريد حائري‌نژاد، جايزه عدالت «سينما براي صلح» را از نهمين دوره برگزاري اين رويداد سينمايي به‌دست آوردند / فریاد "الله‌اکبر" زنان بر پشت‌بام تهران، بهترين عکس خبري جهان}^{شد )وقتی این سه تیتر را در کنار هم می گذارم ، تصویر زنان سرزمینم هم چون دیواری در مقابلم قیام می کند ، یاد متهم ایستاده در دادگاه می افتم و قصه تکراری مظلومیت دو چندان این نیمی از مردمان کشورم ، قصد مرثیه سرایی از زندگی هایمان ندارم و نه قصد این دارم که گله کنم از هم جنسان خودم که تلاشی برای ختم این حقارت و مظلومیت تاریخی نمی کنند ، می روم یک راست سراغ واژه ای به نام فداکاری، و چقدر این واژه فریبکار است ، چقدر تنفر انگیز است تو را پشت این واژه ایست داده اند و تو برای داشتنش و نداشتن دیگران افتخار کنی ، چه حس حقارتی دارد از جایگاه ضعف گذشت بکنی ، همه این حرف ها برای لجن مال کردن یک واژه کافیست، حرفم از ایران است و زنان و حس فداکاری ، به سراغ گذشته باید رفت و برگه های تاریخ را ورق زد. می روم سر وقت مشروطه ، حضور زنان ماتم می کند!چرا تا حال چیزی از رشادت ها و جنگ آوری های سردار بی بی مریم بختیاری نشنیده بودم ،حتی اینکه در مبارزه ای مسلحانه بین موافقان و مخالفان مشروطه در آذربایجان جسد 20 زن در لباس مردانه یافت شده است یا در سال 1290 وقتی شایعه شد برخی از نمایندگان مجلس به خواسته های روس تن داده اند حدود 300 تن از زنان با تپانچه به مجلس رفتند تا آنان را مجبور به "حراست از آزادی و تمامیت ارضی وطن"کنند، یا در آذربایجان قیام زینب پاشا را در دهه 1310قمر مشاهده می کنیم و هنگام اوج گیری مبارزات مسلحانه مشروطیت ، زنان بسیاری مخفیانه در لباس مردان در مبارزات شرکت کرده اند و برخی از آنان به طور اتفاقیشناخته شده اند}^،^{مشروطه پر است از رزم و جنگ آوری و رشادت های زنان ایرانی که متاسفانه همه فراموش شده اند ، و نتیجه مشروطه نوشتن اولین قانون اساسی کشورم شد قانونی که زنان سهمی از آن نداشتند ، زنان لباس جنگ از تن در آوردند و به کنج خانه هایشان بازگشتند ، به سراغ انقلاب 57 ایران می روم ، سراسر مدیون زنان ایرانی ، حضور در تظاهرات های اعتراضی و ... و دوباره قانونی که همچنان او را نیمه دوم جامعه انگاشت ، مبارزه برای آرمان و ایستادن تا لحظه رسیدن ، این مرام زنان سرزمینم است ، همواره زنان در حرکت های آرمان خواهانه همپای مردان شده اند و اما وقتی حرکتی حاصلی داشته نه تنها حضورشان نادیده گرفته شده است بلکه از ادامه حضورشان منع شده اند ، این بی مهری ها نسبت به زنان در مشروطه کاملا هویدا بود و مگر نه اینکه بعد از این جفا نباید با هیچ اعتراضی همراهی می کردند ، اما می بینیم زنان سرزمین من فراتر از این می اندیشند آنان در انقلاب 57 نیز حضور دارند ، چون مبارزه را برای غنایم بعد از جنگ نمی بینند ، آرمانشان آنان را به مبارزه می خواند حتی اگر نتیجه مشابه انقلاب قبلی عایدشان شود! با مقدمه ای از این گذشته می رسم به وقایع اخیر ، جنبشی اعتراضی که حضور مادران و زنان سرزمینم بیش از پیش مشهود است ، و همچنان دلگرم تغییری که شاید به قوانین بدهند و اوضاع ایرانشان را بهبود دهند و باز حرف از آرمان آزادی خواهی و عدالت خواهی و حق پیشگی ! یاد متهم در دادگاه می افتم شاید او بهترین انتخاب را کرد همراهی با سکوتی که در آن دادگاه کر کننده بود و یادآور کلام شریعتی که سکوت عجب فریاد رساییست آنجا که حنجره ای برای فریاد نمی ماند! با این نوشته قصد سهم خواهی یا یادآوری ستم های رفته نیستم ، می خواهم گریزی بزنم به جامعه ترک ایران و ادعایی که بعضا می شنویم مبنی بر اینکه ترکها از بیهوده بودن همراهی جنبش های اعتراضی مایوس شده اند و علت سکوتشان در این اتفاقات اخیر را تصفیه حساب با فارس ها می دانند ، کیست که منکر این شود مشروطه مدیون آذربایجان است و کیست که نداند آذربایجان در جریان انقلاب جزو مهره های اصلی بود ، روحیه ایستادن بر سر آرمان ها با تمام غیرت و شرف جزو لاینفک آذربایجانیهاست که کسی نمی تواند منکر آن شود ، دلایل و تحلیل های بسیاری از این سکوت می شنویم ، یکی از دلسردی مردم آذربایجان می گوید و دیگری از افزایش سرکوب ها و بگیر و ببند ها در این چند سال اخیر و ... من کاری به درستی و نادرستی این برداشت ها ندارم ، اما تردیدی ندارم چه ترک چه کرد و چه... هر انسانی که به دنبال آرمان های خود باشد تنها الگوی قابل قبول زنان سرزمینم هستند که مبارزه برای رسیدن به خواسته هایشان را مختص سهم خواهی ها و تصفیه حساب ها نمی دانند ، سکوت در مقابل ظلم آشکار با هیچ حرفی قابل توجیه نیست .بی گمان اندیشه والای زنان این خاک باید سر لوحه تمام انسان های آزادی خواه باشد. اینجاست که داشتن روحیه فداکاری حس مقدسیست نه از سر ناچاری بل فداکاری تنها برای آرمانی مقدس تر از سهم فردایمان!}

داروگ

2010-02-10T19:46:00.000+03:30

داروگ را به همین راحتی فیلتر کردند و زدند طعنه که اندر جهان پناهت نیست...

^{غمگینم و بیش از همه دلهره فردا را دارم.}

^{فعلا امیدوارم بعد 22 بهمن رفع فیلتر شوم اما ...}

^{"چه بی چراغ و به ناروا راه بر عبور علاقه می بندند}

^{بگو ؛ بگو به باد که ما با آفتاب زاده شده و با آفتاب طلوع خواهیم کرد"}

"دو نفر را اعدام کردند"

2010-01-31T19:45:00.000+03:30

^{"دو نفر را اعدام کردند" محارب ، مفسد فی الارض ... ، خبر همین بود ، مطمئنی که دروغ است ، این رسانه و این حکومت عادت دارند به گفتن دروغ هایی که خودشان هم باورشان نمی شود ، مگر می شود به همین راحتی به گردن جوانی بیست ساله طناب دار آویخت آن هم به دلایل سیاسی؟ نه ، داد میزنی دروغ است و باز هم سناریوی جدید فقط برای ترساندن مردم تا شاید از ترس خود بکاهند ، ما باید بترسیم حالا به هر قیمتی که شده ، آرام با خودت می گویی یعنی می توانند ؟؟در فهمم نمی گنجد ، همه سال های زندگیم پشتم را خالی کرده اند ، کودکی بی پناه شده ام ، چطور می توانند به همین راحتی فرمان بر نبودن دیگری دهند ، خب بگیرید و تا ابد زندانیش کنید چرا اعدام؟؟ اما یادم می افتد گفته بودم ضجر حبس ابد بیشتر از اعدام است ، اما اعدام یعنی اینکه تمام امید خود و دیگران از برای بودن خاموش می شود ، داد و بیدادت فایده ای ندارد ، چون آنها را در درونم حبس کرده ام تا مبادا دیگران را آشفته سازم ، تا مبادا مخاطب هزار باره این جمله شوم که "تو کاریت نباشه ،سرت به درست باشه "افکارم آشفته تر از آنند که بتوانم مهارشان کنم ، یا به این فکر کتم که چه کسانی به این سطور سرک خواهند کشید، در باور کودکی هایم ضحاک فقط یک شخصیت افسانه ای بود و شگفتا که امروز افسانه ها چون حقیقتی تلخ به باورهایمان دهن کجی می کنند ، (احمد جنتی:"رحم نکنید دو نفر را کشتید دستتان درد نکند..."امام جمعه ارومیه:"جنازه های اعدام شده ها را در خیابان های تهران در مقابل دید عمومی قرار دهید")آقای جنتی ، آقای حسنی خون چند نفر از مردمم رامتان خواهد کرد؟؟می دانم خشمگینید از مقاومت و اعتراض مردم ، انگار قرار نبود مردمم اینقدر بی اعتنا باشند بر جانهایشان ، اما شما نیز بدانید مدتیست همین مردم تمام قرار ها را به هم زده اند .}

^{آقای خامنه ای و همه سیاستمداران ،چه اصلاح طلب و چه اصولگرا ، چه احمدی نژادی و چه ذوب در ولایتی ها ، خبری دارم بعید می دانم تا حال به گوشتان رسیده باشد ، سوای از همه کسانی که در خیابان ها جان دادند "دو نفر را اعدام کردند"}

^{آخ که چقدر درد دارد زندگیت را سر و ته گرفته اند و همه چیز وارون شده است و هیچ چیز ارام و قرار ندارد ، همه چیز در انکار دیگری می کوشد و تو این وسط محکومی که زندگی کنی ، محکومی که ادامه دهی این زندگی را ، و هر از چند گاهی دستور میگیری که باید از زندگیت لذت ببری ، به زمین و زمان نه می گویی تا بلکه دور و برت خالی شود تا بلکه آرام شوی، تنها و تنها تر میکنی خود را تا در رنجی که میکشی کسی را سهیم نکنی.}

قصه زندگی

2010-01-20T19:45:00.000+03:30

چه صبوری می کنی همه این ماه های سرشار از زحمت را ، چه دلشوره و اضطرابی را به جان می خری ، چقدر صبورانه همه دردها را آرام در خود می خوری ، در پس اینهمه چه ساده لبخند زدی و امروز چه زیبا بود لبخندت

و چه بیرحمانه" آه" تو از درد پاسخی جز این نداشت که شیرینی یک بار "مامان" شنیدن همه این درد ها را با خود به یغما خواهد برد!

چشم هایی که امروز از عالمی نا شناخته در این دنیا باز شد چه قدر برای دیدن صبور است و چه زیبا است خنده اش که سیرت نمی کرد از دیدنش .

پ.ن:نوشتم برای دوست داشتنی ترین و مهربانترین خواهرم که امروز" مادر" شد.

ملت بی پناه

2010-01-13T19:44:00.000+03:30

عجب ملت بی پناهی شده ایم ما، ما بی شمار بودیم و این بی شماریمان را هرکس نسبت به افکاری که دارد گاهی توجیه می کند و گاهی انکار می کند و گاهی ستایش می کند اما در همه این وانفسایی که بوجود آورده اند این ما بودیم که فقط بودیم و همین فعل "بودن"بود که همه صفت ها را به خود می گرفت و ما فقط در نقش فاعل آن بودیم ، بودنی که در قید این نیست که چرا زمانش را حال یا آینده ننوشتم، بودنمان را چنان یقینی هست که از فردای بودنش شکی ندارد و مطمئن است که همان فردا رنگ گذشته به خود خواهد گرفت .

عجب ملت بی پناهی هستیم ما، دیشب بعد از 7ماه کسی به عوض همه ما خنده ای از سر تمسخر کرد، صدایش را به عوض همه فریاد های ما بلند کرد ، آن کس مهم نبود ابتدا از ارادتش به که و که گفت ، مهم نبود چند روز قبل اعضای تحریریه روزنامه تحت مسئولیتش استعفا داده بودند ، حتی مهم نبود اینکه گفت "کسی بی خود می کند فردا از این حرف های ما ..."، نه هیچ چیز مهم نبود چون ما ملت بی پناه ، گفتن حتی یک حرف از هزاران حرفمان را غنیمتی بس گرانبها می دانیم ، برای ما همین کافی بود که کسی از تلویزیون از عدم سلامت انتخابات گفت، برای ما همین کافی بود که در مقابل کسی که مردم را فقط آنهایی می داند که روز 9 دی حضور داشتند از 25 خرداد گفت.

عجب ملت بی پناهی شده ایم ما ، آرمان خواهیمان را حوصله شکایت از گرفتن جان انسان ها نیست چون بر این باوریم که عقایدمان را ارزشی بیش از جانمان است ، اما وقتی از مرده مان به نفع خود سود می برند و آنچنان ماجرا را هنرمندانه وارونه تحویلت می دهند که حتی از مردن خودت هر چقدری هم که آرمانت را قدر می دانستی باز طعم دهانت به تلخی ته خیار خواهد شد .

عجب ملت بی پناهی هستیم ما، بهشت را ارزانی مادران می دانند و از سوی دیگر همین دنیا را برایشان به جهنمی تبدیل می کنند ، مادرانی که حتی حق ندارند برای تنها امید های بودنشان عزاداری کنند ، تکریمش کنند و تشییعش کنند، مادرانی که عوض ندا هایشان توهین و زندان و دست و پایی شکسته نصیبشان می شود و چه زیبا همان مادران به جای کینه و انتقام از ما ایستادگی می خواهند.

عجب ملت بی پناهی هستیم ما و صد البته عجب ملت صبوری هستیم ما، از خدا و اسلام و مسلمانی روز و شب قصه ها برایمان ترسیم می کنند و گوش شنوا و چشم بینایشان را با چاقوی مصلحت نظام از بیخ بریده اند ، در ماه حرام جان انسان ها را می گیرند و با بی شرمیه تمام جشن اقتدار به پا می کنند ، 30سال تمام عوض هر چه که خواستیم امنیت نداشته مان را به رخ کشیدند و حال وقتی از دستگیری عاملین خودسر می گوییم از خودمان مدرک می خواهند تا در صورت ارائه مدرک خودمان را متهم کنند و در غیر این صورت همیشه ایادی آمریکا و اسرائیلی هست که در کمین این نظام رئوف نشسته باشد.

آری ما ملت با تمام بی پناهیمان تنها پناهمان را خدایی می دانیم که :"سیجعل الله بعد عسر یسرا"

پ.ن: دیشب آقای شریعتمداری اعلام کردند که معتقدند 13میلیون تقلب شده و آقای موسوی بوده که این مردم رو فریب داده ، خدا رو شکر به یک تفاهمی رسیدیم ، حالا که به هر دلیل این تقلب محرز شده چرا نتیجه انتخابات رو ابطال نمی کنند؟؟؟؟!!!!!

دیروز...

2009-12-28T19:43:00.000+03:30

به یاد دارم روز های درس و مدرسه را که فردای روز عاشورا باید انشایی می نوشتیم و تعریف می کردیم از مردم شهرمان که در مصیبت ظلم بزرگی که به امام حسین رفت چگونه به سر و سینه خود کوبیدند ، چگونه بر خود زنجیر زدند و چگونه به یاد سرهای شکافته ظهر عاشورا ، سر شکافتند .

دیشب خواب دیدم ، خواب فردای روز عاشورا را که باید با انشایی به مدرسه می رفتم ، کلاس مثل همیشه از جیغ و داد پر بود ، دلشوره و ترس بزرگی داشتم ، به دفتر انشایم خیره شده ام ، صفحه سفید در مقابل چشمانم برایم خط و نشان می کشد ، با همه بی اعتنایی ام اما می تواند بغضی نصیبم کند ، ساکت در انتظار عتاب های معلم می مانم ، معلم می آید و یکی یکی به جلو تخته می خواند ، نوبت به من رسیده ، با صفحه خالی جلو می روم و شروع به خواندن می کنم "دیروز عاشورا بود ، اما من برای امام حسین نگریستم ، دیروز عاشورا بود اما من برای زینب آه نکشیدم ، دیروز در شهر ما سر و صدای طبل و وامصیبتا و یا حسین گوش مردمم را کر کرد ، دیروز باد علم ها و پرچم ها را جلوی چشمان مردمم گرفته بود تا هیچ نبینند ، دیروز صدای سکوت در میان داد های شام غریبان دیوانه کننده بود ،دیروز تهران عاشورا را روایت کرد،دیروز تهران ظلم یزید را به چشم دید، دیروز پر از درد بود " یک نفس می خوانم و ساکت می شوم.

شرم تان باد ای خداوندان قدرت، بس کنید!
بس کنید از این همه ظلم و قساوت بس کنید!
ای نگهبانان آزادی!
نگهداران صلح!

ای جهان را لطف تان تا قعر دوزخ رهنمون،
سرب داغ است این که می بارید بر دلهای مردم،
سرب داغ!

موج خون است این، که می رانید بر آن کشتی خودکامگی را موج خون!
گرنه کورید و نه کر،
گر مسلسل های تان یک لحظه ساکت می شوند،
بشنوید و بنگرید:
بشنوید این وای مادرهای جان آزرده است،
کاندرین شب های وحشت، سوگواری می کنند!
بشنوید این بانگ فرزندان مادر مرده است;
کز ستم های شما هر گوشه زاری می کنند.

بنگرید این کشتزاران را که مزدوران تان
روز وشب با خون مردم ،آبیاری می کنند.

بنگرید این خلق عالم را که دندان بر جگر،
بیدادتان را، بردباری می کنند!
دست ها از دست تان ای سنگ چشمان! بر خداست!
گرچه می دانم
آنچه بیداری ندارد،
خواب مرگ بی گناهان است و وجدان شماست!
با تمام اشکهایم ،باز،- نومیدانه- خواهش می کنم:
بس کنید!
بس کنید!
فکر مادرهای دلواپس کنید
رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید!
بس کنید!

اندکی تامل

2009-12-12T19:42:00.000+03:30

آیات عظام ، روحانیان ، فقها،بسیجیان چه گمنام و چه لباس شخصی،مردم و ... گمان نمی کردم روزی برسد که بخواهم، من آموزه هایی که شما خود ادعای نشر آن را دارید به خود شما یا آوری کنم ، صد البته که یاد آوری این حکایت نه یکی پنداشتن شمایان با آن امام بزرگوار است و نه امید همانندی ، بلکه فقط یاد آوری می کنم برای همه آنانی که این روزها دین خدا را بیش از خود خدا مدعی شده اند ، کار سختی نیست لااقل برای حفظ ظاهر هم که شده کمی کارهایتان را از روی چاپلوسی به آن امام بزرگوار نزدیک کنید.

بارها در کتابهایمان خوانده ایم از امام علی که چون کاسه شیر خالی و گربه ای با دهان شیر آلود را بالای سر کاسه می بیند ، می فرماید که در همچین صحنه ای هم قضاوت بر علیه گربه ندهید چون به هنگام خوردن کسی چیزی ندیده است ، دو خط بیشتر حرف نیست و هزاران نکته در پس آن که به همین راحتی انگشت اتهام سوی هیچ کس نگیریم ، اما چه آسان است تنها روایت آن ، یک عکس پاره و هیا هوی وا مصیبتا که حامیان موسوی این هتک حرمت بزرگ را مرتکب شده اند ، دیدن این تصاویر و جنجال ها از رسانه دروغ چیز بعیدی نبود اما عجیب این همراهی روحانیون منبرنشین و امامان جمعه بود که بارها این حکایت را از زبانشان شنیده ایم . اصلا گیرم که تصویری هم از حامیه موسوی پیدا شود که این کار را بکند(که صد البته تا حال نیست چون اگر بود بارها از همان رسانه دروغ پخش می شد) چگونه یک نفر را به میلیون ها حامیه موسوی می توان نسبت داد؟؟!! نمی دانم اگر من فردا عکس آقای احمدی نژاد را بالا بگیرم و خود را به پرچمی بپیچم و سپس اقدام به پاره کردن عکس امام خمینی را بکنم چه؟ آنوقت باید طرف حامیان موسوی وامصیبتا سر دهند؟؟!!

این روزها از حضور مردم آنچنان به تنگ آمده اند که استیصال را به وضوح می توان در کارهایشان مشاهده کرد! همه آنانی که خود را به در و دیوار می زنید ، انتظار انصاف که نیست لااقل اندکی بیاندیشید انگار که از زدن حریف نتیجه نگرفته اید و شروع به خود زنی کرده اید ، اندکی تامل .

برای یاران دبستانیم

2009-12-06T19:41:00.000+03:30

می نویسم برای بغض های مشترکمان ، می نویسم برای روزهایی که ترس از امروز داشتیم و دغدغه فردایی که چه بر سرمان خواهند آورد ، می نویسم برای تک تک آنانی که با هم عزم زنده کردن دل های غم گرفته را کردیم ، می نویسم برای همه آنانی که خواستشان جز عزت و آزادی و عدالت برای مردمانشان نیست و هیچ کس و هیچ چیزی نمی تواند آنان را از خواستشان منصرف کند،می نویسم برای تمامی یاران هم کلاسیم ، می نویسم برای دوستانی که جایشان سبز است در دانشگاه .

16 آذر روز همه ماییست که از بیدادگری ها به ستوه آمده ایم و قصد سکوت نداریم از اینهمه جفا و دروغ

" خسته نشو ای تن من

آخر جاده روشنه

ترکه خیس آلبالو

یک جای قصه میشکنه"

سناریوی جدید:"فمنیسم و جنگ علیه خانواده"

2009-11-23T19:40:00.000+03:30

اول می نویسم برای صدا و سیما :

اهالیه رسانه ظاهرا ملی ، تا کی قرار است یکسویه به ماجرا نگاه کنید ،چرا از شیرین عبادی فقط به نشان دادن چهره اش اکتفا می کنید؟ شیرین عبادی شکل وقیافه اش نیست که در گلویتان گیر کرده و نمی دانید با آن چه کنید او حرفهایش ، اندیشه هایش است که شما را به ستوه آورده ، او مسلمان است و چقدر هضم این مطلب برایتان سنگین است .گلچین دیالوگ چند فیلم ، سر و ته حرف را زدن و... اینها نه تنها رسم صداقت و امانت داری نیست بلکه بالاتر از آن برای شما رسانه ای ها خلاف مقررات رسانه ایتان است ،شما که دیگر نه صدای مردم هستید و نه سیمای حقیقت پس همتی کنید تا لااقل صدای فریب و سیمای دغلکاری را تمام کنید ، مکتب فمنیسم اشتباه است ، قبول ، حق مطلق همیشه با شما بوده ، یک نفر موافق و یک نفر مخالف را پای یک میز بنشانید تا هر کس عقیده خود گوید ، قضاوت بر عهده خود مردم.تنها یک بار از خود بپرسید قوانین اعتراضیه کمپین چیست؟نه هر چقدر فکر می کنم بیش از این با شما حرفی برای گفتن ندارم جز اینکه با این برنامه ها بیشتر استیصال و درماندگی خود را به نمایش می گذارید.

دوم می نویسم برای دوستانم که دیشب از این برنامه به تنگ آمدند:

دوستان عزیز اندکی تامل، در ماجرای قبل و بعد از انتخابات زنان نقش آفرینی های به یاد ماندنی ای داشتند، حضور بی واهمه آنان در تجمعات اعتراضی چیزی نبود که حتی سیمای ظاهرا ملی نیز توان سانسورش را داشته باشد و همه تصاویرشان لاجرم به تصویر کشیدن دختران و زنان بودند ،ندا و ترانه با رفتنش ، بسیاری دیگر با تحمل شکنجه و زندان ، مادران ندا و سهراب و ترانه و روح الامینی و صد ها مادر داغدار با صبوریشان حرف های بسیاری را برایمان داشتند، آری زنجیره سبز دختران و زنان قبل از انتخابات به حلقه محافظ مردانی تبدیل شد که بعد از انتخابات با باتوم به سویشان حمله می بردند ، قبول کنید که باید منتظر همچین تصفیه حسابی می بودیم ،اما نکته دیگر اینکه اینها تنها به دنبال متنفر کردن مردم از همدیگر هستند ، و شاید انگیزه ای که همان باتوم بدست نباید از دست بدهد ، همه مان تصویر چند روز قبل را به یاد داریم پلیسی که بتواند به چشمان یک دختر زل بزند و با باتوم بر صورتش بکوبد بی اعتقاد چگونه توانش را خواهد داشت،همه باتوم بدستان و لباس شخصی ها باید حین زدن یا حسین و یا فاطمه بگوید ، آنان باید من و تو را مقابل اسلام بدانند تا دستانشان حین زدن نلرزد ، آری چقدر پست و حقیر است اندیشه ای که تنها برای حفظ قدرت دست به کثیف ترین کارها بزند و مردمانم را به جان هم بیاندازد.اما ما نباید تن به این سناریوی کثیفشان بدهیم و با مردم خود دشمنی کنیم.

سخن آخر با مادر شهیدی که ما را سفارش به حجاب و اسلام کرد:

مادر عزیز در صداقت کلامت کوچکترین شکی ندارم ، دست همچو تو مادری را غرق در بوسه باید کرد به خاطر گذشتن از جگر گوشه ات ، مادر عزیز مدتهاست که ما در مسلمانی هیچ کم نداریم الا خدا ، به والله مسلمانیم و همه همان الله را برای خود مصادره کرده اند ، ما مدت هاست که مسلمانیم و کاری به کار قرآن نداریم که چندین بار از عمل صالح و نیکی به دیگران گفته ، از نکوهش دروغ و ریاکاری و فریب و ... گفته ، اما چه خوب می توانیم روی یک آیه مانور بدهیم و عده ای را خدایی و عده ای را کافر بنامیم .روح این مادر عزیز شاد .این سرزمین جفاهای بسیاری در حق زنان و دختران سرزمینش کرده اما چه صبور مادرانی دارد این سرزمین ، یادمان باشد چشمان مادر سهراب اعرابی هنوز صبورند

به نامت بنگر !

2009-11-06T19:35:00.000+03:30

خواندم.خواندم و تاسف خوردم...!خواندم و گریستم ، به حال همه،به حال خودم،به حال امام زمانم،به حال رهبرم

فقط یک نکته:اطیعوالله واطیعوالرسول و اولی الامر منکم.

به نامت بنگر

به سختیهایی که او کشید،در 18 سالگی قد خمیده شد،بین در و دیوار...دختر رسول خدا

برای چه؟برای حفظ ولایت،حفظ چادر،حفظ آزادی

به نامت بنگر

"آرمان مهدوی "

این نوشته پاسخی برای کامنت بالا نیست، در این نوشته چند سخن دارم با خودم که شاید این دوست نا شناخته باعث به یاد آوردن آنان شد و از این بابت سپاسگزار ایشانم

دوست عزیز گفتی که خواندی ، گفتی که تاسف خوردی ، گفتی که گریستی و بعد از تاسف و گریستن چه کردی نوشتی که آگاهم کنی نوشتی که من را به نامم یادآوری کنی اما من در جوابت می نویسم برای خودم .این روزها هرکس خود راحق مطلق می داند و خود را با یکی از شخصیتهای صدر اسلام شبیه سازی می کند من نیز حتما باید به صاحب اسمم حواله شوم تا بلکه آگاه شوم تا بلکه چند خط شما من را از خواب غفلت بیدار کند ، اما خوب گوش کن بگذار خود از اسمم برایت بگویم اما قبل از هر چیز خود اعتراف می کنم که کوچکترین ادعایی در مورد اسمم ندارم من تنها یکی از هزاران فاطمه ای هستم که در گوشه و کنار این کشور زندگی می کنیم و شما زبان به تمسخرش می گشایید و تنها مشکلش را گشت ارشاد می دانید.(به استناد نوشته های وبلاگ این دوست نا شناخته)

از فاطمه دختر محبوب پیغمبر چه می دانیم؟ بعد از پیامبر ابوبکر مزرعه فدک را از او گرفت و عمر با جمعی به خانه اش حمله کرد و در را به پهلویش زدند و او طفل شش ماهه اش را سقط کرد و از آن پس کار او این بود که دست بچه های خود را می گرفت و به بیرون شهر می رفت و در خرابه های بیت الاحزان به ناله و گریستن می پرداخت ، همین ، شاید این تنها دانسته مان هست که مدام برایمان با ناله تکرار شده و همه گریسته ایم برای درد پهلوی فاطمه ، اما فاطمه این روح بزرگ همه چیز و همه کس پیامبر خدا محمد بود ، پیامبر خدا سال های سختی که آغازش را مرگ خدیجه و ابوطالب رقم زده بودند و سه سالی که باید در شعب ابوطالب می گذراند را در پیش داشت و همه این ها با وجود فاطمه برایش ممکن شده بود فاطمه ای که تنها فرزندش ، تنها دخترش بود فاطمه ای که مادر پدرش بود ، روح بزرگ مرد خدا در کنار فاطمه بود که آرام می یافت ، همه این سال ها فاطمه بود که پدر را یک لحظه تنها نمی گذارد و پدر که همیشه و در هر جایی زبان به تائید و مدح فاطمه می گشاید ، دستش را می بوسد و خوشنودی او را خشنودی خود می داند ، فاطمه همه چیز و همه کس پیامبر و اینک علی شده بود ،تنها چند سال زیستن در آرامش وسپس دوباره آغاز سختی ها ، زمان وداع با پدر فرا می رسد و فاطمه تنها کسی است که تحمل این وداع را نخواهد داشت اما فاطمه تنها کسی است که پیامبر رفتنش را به او که تنها کسش است می گوید و خود نیز التیامش می دهد و چه تسکینی برای فاطمه بهتر از آنکه از زبان رسول خدا بشنود که اولین نفری خواهد بود که به او خواهد پیوست ،پیامبر آخرین حرفهایش را نیز به فاطمه می گوید اینکه فاطمه قرآن بخوان ،قرآن بخوان.و آنگاه گفت :"خدا لعنت کند قومی را که قبر پیامبرشان را عبادتگاه می سازند" و آنگاه در حالیکه گوئی با خود زمزمه می کند :" آیا برای مستبدان خودکامه ،در دوزخ جائی نیست؟آن خانه آخرت را ما برای کسانی قرار دادیم که در زمین چیره دستی و پلیدی نخواهند و نجویند و نکنند" پیامبر چشم از این دنیا می بندد و فاطمه می ماند با غم مردانی که وسوسه حکومت آنان را حتی از کفن و دفن پیامبر نیز باز می دارد ، اما فاطمه همه سختی های سال های قبل را کشیده تا برای سال های بعد از پدر آبدیده شود اینک علی است که خانه نشین شده است. ابوذز ،انیس پیامبر و عمار عزیز پیامبر منزوی شده اند و این تنها فاطمه است که از پا ننشسته است این فاطمه است که سوار بر مرکب شب ها به همراهی همسرش علی که پیاده است به دیدار انصار می رود و از حقانیت علی این مرد مورد اعتماد پیامبر سخن ها می گوید این فاطمه است که در به روی عمر نمی گشاید برای نگهبانی از جان علی و وقتی به خواست علی در می گشاید این فاطمه است که سخن پیامبر را به عمر و ابوبکر یاد آور می شود و از جان همسرش محافظت می کند .

"فاطمه از پا ننشست هر چند مرگ پیامبر جانش را آتش کشیده بود و ضربه های پیاپی بر او سخت کارگر افتاده بود و هر چند مهاجران بزرگ و انصار پیغمبر ، جز چند تنی که از شماره انگشتان دست کمتر بودند ، همگی به خلافت جدید رای داده بودند و یا کودتای انتخاباتی سقیفه را پذیرفته بودند.فاطمه دیگر به بازگرداندن قدرت چندان امیدی ندارد و میداند حق علی از دست رفته است و طراحان نیرومند انتخابات که از دیر باز زمینه سازی ها و نقشه ها ی پخته داشته اند بر اوضاع مسلط شده اند ، اما استقرار قدرت و سلطه حکومت و سکوت و تسلیم مردم فاطمه را از مسئولیت مبارزه به خاطر حق و علیه باطل مبری نمی سازد ، باید برای پیروزی هرچند با امیدی ضعیف تلاش کند ، باید با نظام حاکم مبارزه کند ، اگر توانست آنرا مغلوب سازد و اگر نتوانست ، لااقل محکوم . "(علی شریعتی)

آری فاطمه تمام زندگیش برای رسیدن به آزادی و عدالتی که بعد از پیامبر به یغما رفته بود معنا شد ، فاطمه، مظهر " زن مبارز و مسئول " بود و این است آنچه من در فاطمه یافته ام ، من به اسمم می نگرم ، فاطمه نیازی به گریه های من ندارد ، تمام زندگیه فاطمه و همه فریاد ها و اعتراض ها و ناله هایش از زور و ظلم حکومتی بود که به زور خود را بر مردم تحمیل کرده بودند و حقانیت علی را زیر سوال برده بود و چقدر تاسف انگیز بود برای فاطمه که با نام اسلام علی را خانه نشین کرده بودند ، من باز به اسمم می نگرم من از فاطمه شجاعت میبینم و تسلیم نشدن ، امید می بینم و کوتاه نیامدن ، فاطمه سراسر ایمان بود به اعتقاداتش .من به اسمم می نگرم ، اگر این اسم برایم تکلیفی می آورد مگر جز این است که نباید در برابر ظلم ساکت بنشینم.

اما کلام آخر را با جمله ای از شریعتی به پایان می رسانم :"وقتی زور جامه تقوی می پوشد ، بزرگترین فاجعه در تاریخ پدید می آید "

برای خانم خبر نگار

2009-10-29T18:34:00.000+03:30

^{مسیح عزیز ، نامه ات خطاب به همسر مرد پر هیاهوی این روز های ایران راخواندم، اگر چه نباید منتظر پاسخی می بود اما من چند روز صبر کردم تا لااقل امثال خانم رجبی یا طرفداران طیف ایشان که سری در این دنیای مجازی دارند پاسخت گویند ، اما بی فایده بود پس دست به قلم شدم تا من به عوض آنان برایت بگویم .این جوابی به حرفهایت نیست که صد البته نمی توانم خود را جای آنان تصور کنم فقط حرفهای دختریست که گمان می کند این طیف را به خوبی می شناسد ، البته اگر نه این چنین است من نیز منتظر جواب خواهم بود.}

^{مسیح عزیز ، زمان زیادی نیست که پا از وطنت بیرون گذاشته ای و هر روزت در غربت نیز با پیگیریه اخبار کشورت و نوشتن برایش سپری شده ، پس گمان نمی کنم از حال و هوای ایران دور شده باشی ، زنان امثال همان زن مورد خطاب تو چند سالیست که واقعیت هایی را می بینند که زیاد خوش به باورش ندارند ، مدتهاست که هم جنسان خود را نه در پشت ،بلکه در کنار و حتی جلو تر از شوهرانشان می بینند حسشان را نمی دانم ، اما تو شاید خوب بدانی ، تو که لطف چند تاشان در مجلس هفتم نصیب حالت شده بود ، اما نه من نیز به یاد دارم همانان بودند که در مجلس هفتم چقدر پیگیر لایحه حمایت (حقارت) خانواده بودند ، گمان می کنم عشرت شایق بود که گفت "من اگر یک روز هم از نمایندگیم باقی مانده باشد این لایحه راتصویب می کنم" دیگرانی چون}^{نفيسه فياض‌بخش}^و^{فاطمه بداغي}^{هم از جمله زنانی بودند که مصر بر این لایحه ، آری در میان مردم ، در زندگی های مردم چه می گذشت و آنان در جایگاه نمایندگیه ملتشان چه تصمیماتی را که عملی نمی کردند ؟ این طیف تقلید مجتهدانی را دارند که همگی از دم رای به خلاف بودن کار زن در اجتماع ، در کنار مردان می دهند و چند تایی که تخفیفی قائل شده اند یک پله کوتاه آمده و در اجتماع بودنش را با هزار اما و اگر رضایت داده اند .اما همگی در این قول که وزارت مساوی ولایت داشتن است از روی خلاف بودن ولایت زنان بر مردان ، وزارت را برای زنان حرام دانسته اند ، اما آری در کمال نا باوری دیدیم که حرف مرجع تقلیدشان را نیز نادیده گرفتند ، پس به چه باید معتقدشان بدانیم ؟!بارها که به نفعشان بود همان اسلام وارونه شان را سپر خود کردند اما اینبار نه نتها اعتنایی نبود بلکه برای توجیه بودن زنان در کنار مردان وزیر آنچنان دلایل دونی آورده شد که از همان اول فاتحه اینچنین در صحنه بودن را خواندیم.}

^{مسیح عزیز این جدیدترین ادعای این طیف هست ، "سرپرست مركز امور زنان و خانواده رياست‌جمهوري:بايد به دختران‌مان آموزش دهيم كه همزمان با درس خواندن، ازدواج كرده و در بحث ازدواج نيز به تكاليف خود بيشتر توجه كنند تا بحث حق و حقوق" آری سر زیر برف کنیم ،نبینیم و نشنویم، مثل همان وقتهایی که از زندگی جز دنیای عروسکهایمان نمی دانستیم و فقط تکالیف خانم معلم را مشق می کردیم ، باشیم .چه توصیه ای !!خانم سجادی تکلیفمان چیست؟چند برگ پشت سر هم و ریز بنویسیم برایتان کفایت می کند؟خانم سجادی از کدام حق و حقوق سخن می گویید؟ مسیح خوب گوش کن این حرف را یک بار نخوان ، بار ها بخوان ، آنقدر که از بر شوی آنقدر که لحظه ای فراموش نکنی که در کشورمان زنانی در مسند نیمچه قدرت داریم که نه تنها قرار نیست خیری برسانند بلکه هر لحظه باید در هراس شرشان نیز باشیم ، مسیح همه این حرفها را گفتم که حرف آخرم این باشد که تا حال اگر پنهانی و در سکوت قانونی برایمان می نوشتند و به تصویب می رساندند ، زین پس اینگونه نخواهد بود ،وقاحت به جایی رسیده که علنا حکم خفه شدن در برابر حقوق می دهند ، وضعیت به مراتب از چهار سال قبل نیز برایمان دشوارتر خواهد بود ،}^{آنان تاب تحمل شنیدن صدای متفاوت از هم جنسان خود را ندارند و قصد آن دارند}^{با قانون به سراغ همانانی بروند که ادبیات جدیدی را در کشورم به صحنه آورده اند ، آری آنان این ادبیات را بر نمی تابند چون آنقدر بی آلایش و صمیمی از دلهای صاحبانشان بر جان های تک تک ما فرو می نشیند که راه مقابله با آن نمی دانند ، پس مسیح هم تو و هم همه فعالان حقوق زن نباید کوچکترین سکوتی را روا بدانید آگاهی دادن به جامعه ای که هر روز بر بسته بودنش قدمی بر می دارند برایتان اجبار است.}

در بند اما سبز...

2009-10-25T18:33:00.000+03:30

22خرداد ، تقریبا چهار ماه قبل ، چه زود گذشت !!! چه آسان گذشت!!چه بی سرو صدا گذشت !

5سال ، 7سال ، 12 سال ...

این اعداد نه که سال های زندگی باشد اینها ، همه حکم هایی هست که این روزها بر پرونده اصلاح طلبان نقش می بندد ،کم است!!! قبول کنین که کم است برای کسانی که اتهامشان براندازی بوده و کودتای مخملین ! در عجبم زمان جنگ ایران و عراق ، آری همان دفاع مقدس که نه تنها عراق بلکه دنیا در مقابلمان ایستاد و قصد براندازی انقلابمان را داشت من گمان کرده بودم معنای براندازی را خوب دریاقته ام اما نه انگار می شود با قلم و کاغذ هم همین اتهام را خورد ، ذهن منحرف و فریب خورده آمریکا و قلم هاشان جاری ، آنان که همچین نیتی داشتند چرا همان 8سالی که نصفه قدرتی در دست داشتند و هر کدام معاونی و وزیری و سخنگویی و نماینده مجلسی بودند کاری نکردند ؟! در عجبم قلم زید آبادی و قوچانی همان هشت سال اصلاحات هم خشک نشد و نوشت و نوشت و مانند همیشه اش نگاه نقادانه را تصویر کرد، اصلا همه اینها به کنار آنان قصد بر اندازی داشتند و این چهار سال هم از کوششی دریغ نکردند ، عجب ناشی و سست عنصر بودند که کمتر از 20% را با افکار خود همراهی دادند .

بعد از انقلاب فخر امنیت و فخر ارتش 20 میلیونی و سپاه و بسیج را به عالم و آدم داده ایم اما اینک کشورم قرار بود تنها با قلم 10-20 نفر بر انداخته شود این طنز است یا مرثیه؟

تناقض پشت تفاقض ، ملوانان انگلیسی به عنوان تجاوز به خاک وطنم دستگیر می شوند ، افشار و ریس به عنوان جاسوس محاکمه می شوند و در کمتر از چند روز مورد لطف نظام و رئیس جمهور قرار می گیرند و آزاد می شوند ، پس تکلیف قوه قضائیه مستقل این وسط چه شد که این روز ها هی به رخ کشیده می شود ؟ این ترحم و مهر ورزی به بیگانه است یا ترس و تهدید از جانب بیگانه ؟!

کشور من کشوری مسلمان است ، کشور من کشوری آزاد است ، کشور من کشور مقتدر منطقه است ، نه اشتباه نکنید فرهنگ های زندگی هامان را دوباره ورق بزنیم تا ترجمه جدید مسلمانی و آزاد بودن و اقتدار را دریابیم.

در خبر ها خوانده ام که قرار است از کتاب های تاریخ سرگذشت شاهان گذشته حذف شود ، تصمیم به حقیست چون با وجود تاریخ معاصر که روی تاریخ پادشاهان گذشته را به خوبی سفید کرده دیگر جایی برای قطور کردن و دوباره خوانی ها نخواهد بود .

چه بپذیرید و چه نپذیرید چه به مذاقتان خوش آید و چه تلخ، باید تسلیم خواست اکثریت شوید ، بدانید که تاریخ این روزهای کشورم را موج سبز ورق می زند ، نیازی به ترسیدن نیست شما که ادعا دارید 70% تائیدتان کرده اند ، شما که گمان می کنید روشنفکران و بر اندازان و مخالفان را همه در بند کرده اید، شما که سر هر کوی و برزنی را با مامور قرق کرده اید ، به نظاره بنشینید تا ببینید این موج سبز چگونه به جای قوچانی و مومنی و زید آبادی و بسیاری دیگر خواهد نوشت ، چگونه جای نبوی و فراهانی و ابطحی و حجاریان را پر خواهد کرد و چگونه زندگیش را از چنگ ظلم به سلامت رد خواهد کرد.

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن گر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن

ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست عالمی داریم در کنج ملال خویشتن

سایه دولت همه ارزانی نو دولتان ما سری آسوده خواهیم زیر بال خویشتن

فرصت ناب تمییز

2009-10-10T18:32:00.000+03:30

برای مسیح عزیز، هم وطن و هم نسل خویش

آخرین حرفهایت(masihalinejad.com/?p=799) را دیشب خواندم ، مثل تمام نوشته هایت بدون مکث از اول تا آخر خواندم تا شور تلخی که تو در نوشتن داشتی من نیز در خواندن تجربه کنم، اما اینبار حرفهایت کمی برایم نا آشنا بود ، حرفهایی می نویسم برایت نه از باب مخالفت با تو بلکه از باب آرام کردن دل پریشان و ناراحتت که این روز ها با تمامی وجود حال و هوای همدیگر را می فهمیم.

مسیح عزیز ، من نیز چون تو و همه هم نسلانم بی قرارم ، بی قرارم از اینهمه ظلمی که بر ما روا می دارند، بی قرارم و هر بار که تصویر بسته خنده هایی را می بینم که کشته شدگان انتخابات خونین را طرفدار خود تلقی می کند ، داغ می کنم ، آشفتگیم صد چندان می شود وبرای هزارمین بار تصویر چشمان زل زده ندا به سراغم می آید، پر از کینه می شوم و پر از نبخشیدن ها ، به صبوریت حسودیم می شود چون من مدتها قبل تر از تو به فکر کار همان خبرنگار عراقی افتاده بودم ، از نکوهش پرتاب کفش، خود بارها سخن گفته بودم ، اما چشمان ندا و باقی شهدایی که هر روز انکار می شوند و تنها اسمی از آنان برایمان مانده نمی توانست جای هیچ منطق و عقلی را برایم پر کند ،من هر بار با دیدن دروغ های وحشتناک لبریز از نفرت می شدم و اینگونه زندگی کردن را نفرین می کردم،مسیح عزیز ،من حال حرفهایت را مدتها قبل داشته ام ، این صحنه ها را می دیدم و سپس آنچه بود همه، لبخند های حجاریان و نبوی و حرف های خاتمی و موسوی و چند کلام از منتظری و صانعی که مثل کوه بر سرم آوار می شد،آرامش... آرامش... آرامش ، دیوانه کننده به نظر می آمد بعد از آنهمه تنفری که در دلم جا داده بودم ، اما لحظه ای طول نمی کشید که با همان آرامش دیوانه کننده دلم آرام می شد ، دیروز با تصاویر و حرف هایی سقف بی قراری هایم لبریز شده بود اما امروز خود را خالی از کینه می دیدم،با حرف های میر حسین لبریز از زندگی کردن شده ام ، نه نبخشیده بودم ، فراموش نکرده بودم حتی دوباره چشمهای ندا به سراغم آمده بود اما اینبار نه به آشفتگی بلکه با آرامش تمام ، مسیح عزیز من و هم نسلانم برای ادامه این راهی که تنها کس و تنها سلاحش مردم و منطق هست نیاز به آرامش دارد . این کشور، این مردم ،حتی با همه آنانی که روز قدس مشت به سوی میر حسین کشیده اند وطن و هم وطنانم هستند ، نباید این بازی حکومتیان ما را ازهم وطنانمان کینه ای کند ، ما راه سبز را آغاز کرده ایم نه از برای انتفاضه بل برای حرکت، ادامه این راه صبوری صد چندان و دلی بی کینه می خواهد نه از برای نبخشیدن بل از برای تمییز رفتارهای حق از ناحقی که بالاخره باید روزی آن سیاه دلی ها را کنار بگذاریم و یاد بگیریم که تحمل هم وطنانمان را داشته باشیم و دوستشان بداریم ، ما بایداولین مشق های قانونمداری را با همین قانون نیم بند آغاز کنیم ، باید همه باور کنیم که زمان اینکه به اسلحه و زور حرف خود پیش بریم به پایان رسیده و اکنون که به این دو ما را سرکوب میکنند باید صبوری کرد و نشان داد که این دو کارایی خود را از دست داده ، ما باید مباهات کنیم به راهی که رهروان آن رفتاری غیر از رفتار زورگویان در پیش گرفته اند.

آنها فرمان شلیک صادر می کنند ، آنها به ضعیف ترها تجاوز می کنند ، آنها دستور دستگیری صادر می کنند ، آنها حکم اعدام برای کسی که نه قاتل است و نه مبارز مسلحانه کرده ، صادر می کنند و ما در مقابل این همه ایستادگی می کنیم.

مهر

2009-09-24T18:32:00.000+03:30

با چه حسرتی آرزوی نشستن در پشت صندلی های سه نفره کلاس را داشتم دغدغه روز اول مهر کلاس بندی و دلشوره جدا شدن از دوستی که مدتها بود رفیق خاله بازی هم بودیم ، اعتنایی به اشک ها و ناراحتی هایمان نبود، اولین ظلم را تجربه می کردیم و خانم ناظم برایمان در حکم جلادی بود که ما را از هم جدا کرده بود، چه معصومانه به هم دلداری می دادیم که زنگ های تفریح ،حیاط وعده گاه با هم بودنمان خواهد بود، همه به صف دست به سینه با دلی غمگین به طرف کلاسی تاریک و کوچک روانه شدیم اولین کار کنار زدن پرده هایی بود که معلوم بود تازه شسته شده اند رنگ و رو رفته بودند و چروک ، چه دعوا و همهمه ای راه انداختیم برای نشستن کنار آشنایی ، تا غنیمتی باشد برای جبران ظلمی که روا داشتند ، کلاس آنقدر پر است که فاصله مان با تخته سیاه و میز چوبیه معلم و در که همه در یک ضلع دیوار هستند، شاید یک قدم بیشتر نباشد و یک تک صندلی و سطل آشغال هم روبروی در که هر بار با باز و بسته شدن در جابجا می شدند، بر پا ، معلم می آید تا او نیز اولین خودکامگیش را با جابجا کردنمان بر اساس قد به نمایش بگذارد، هر چقدر تلاش میکنی قدت را به دوستت برسانی بی فایدست ، تو محکوم به نشستن در ردیف اولی و کنار یک غریبه ، چقدر اون لحظه دلت خواست بغل مامان زار زار گریه کنی اما نه یاد حرف مامان می افتی که دیشب بهت گفته تو دیگه بزرگ شدی داری میری مدرسه دیگه نباید گریه کنی ، معلم نه مانند کارتون ها و نه مانند قصه های شب مامان ، نه می خندد و نه مهربان است ، خسته تر از آنست که گمان کنی امروز اول مهر است ، و خیلی خشک و جدی شروع به گفتن از سگ و گربه ای می کند که یکی از آب می پرد و دیگری لباس کموا را نیست می کند ، چهار صفحه .یک در میان .یکی با مداد سیاه یکی با مداد قرمز. تمیز. مرتب ، اینها مشق اول مهر تو هست ، که فردا قرار است بی رحمانه و بی توجه ،خودکار قرمز معلم به نشانه تائید زیرش بخورد.

اول مهر هر سال در کلاس های خفه و تاریک و مملو از جمعیت تکرار شد، یکی نسل انقلاب خطابمان میکرد ودیگری نسل سوخته، فرقی هم نمی کرد هر کس با ادبیات خود بودنمان را توجیه می کرد و ما جز قانع شدن چاره دیگر نداشتیم ، سال های مدرسه و دانشگاه گذشته و امسال اولین مهر من هست که دیگر جایی در کلاس های مدرسه و دانشگاه ندارم ، اما عجیب است که بیشتر از سال های قبل امروز برایم سخت گذشت ، امروز اول مهربود ، خواستم با تکرار خاطراتم و دغدغه های کودکیم لحظاتی از دغدغه های امروزم بکاهم اما من عجیب متنفر شده ام از واژه مهر ورزی و خاطرات چیزی جز بی مهری ها را یاد آوری نمیکند، هم نسلان من مهرش را با جنگ آغاز کرده ، صدای زنگ آژیر خطر را بهتر از زنگ مدرسه به خاطر دارد ، شعر های کودکیش هم همان علی کوچولویی هست که باباش رفته جبهه ،امروزآغاز مهر بود و من هیچ از مهربانی حکومتم به یاد نمی آورم ،امروز تنها یک سوال مهر پرسیدند و من هزاران سوال از بی مهری هایشان داشتم ، امروز چقدر دلم می خواست به مدرسه بروم و اولین انشاء "تابستان خود را چگونه گذرانده اید" را با صدای بلند بخوانم ، امروز چقدر دلم می خواست سوال مهر را من از رئیس دولت (؟) می پرسیدم ، امروز چقدر دلم می خواست در دانشگاه بودم و اولین سوال همه اساتید را که سرسری می پرسند چه خبر ؟من جوابشان می دادم ،امروزسالروز تولد بغض متولد یک مهر بود و امسال شاید روز تولد تنفر او،امروز سالروز خنده هایمان بود اما کسی دیگر شاد نبود.

پ.ن: این لینک تمام خاطراتمون رو زنده میکنه ،شاید تلخیه مهر امسال رو هم برای لحظاتی از یادمون ببره

http://kntoosi.com/1388/06/29/post-12018/

فردا

2009-09-17T19:31:00.000+04:30

ندا نترس ، ندا نترس ، ندا نترس

اینجا هوا ابریست ، خیال باریدن ندارد که آرام شود ، از صبح رعد و برق و غرش های هراسناک بیشتر و بیشتر می شود ، اینجا تاریک تاریک شده است ، هوا دلگیر است و بیشتر هراسناک ، پرده رو میکشم ، در رو می بندم چراغ ها رو روشن میکنم تا هراس بیش از این در دلم جولان نده ، اما هنوز صدای غرش هر از گاهی من رو به خودم می آره ، اینجا چقدر سرد شده ، مگه هنوز تابستون نیست ، چرا من اینقدر می لرزم؟!

ترس تمام وجودم رو گرفته ، ترس از اینکه فردا چه خواهد شد ؟ هنوز تفنگ در دستان دشمنان دوستیست ، هنوز فتوا بر کور کردن چشم فتنه می دهند ، هنوز قرار بر باور کردن نداهایمان نیست ...

ندا بمون ، ندا بمون ، ندا بمون

ندایم تو باید بمونی ، تو خوب می دانی که من در مقابل این ابزار اهریمنیه بنیان کن جز تو ندای دلم را ندارم ، ندایم تو باید بمونی ، بمون تا بهم ثابت کنی که اگرچه به زمین نشستی و اگر چه غرق در خون شدی اما هنوز تنها تویی که آرام نشدی ، هنوز آخرین تصویرم از تو همان چشمان باز و زل زده است که فریاد ماندن سر می دهد

فردا فریاد ما ندای حق خواهد بود ، از تو وجدانی برای شنیدن و باور کردن نمی خواهم بلکه فقط می خواهم اینبار آنقدر وجدان داشته باشی که تفنگت را زمین بگذاری

دل من گرفته زین جا ، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

2009-09-02T19:30:00.000+04:30

"رفتن" واژه بس غریب این روزهایم ، باید خوشحال بود از ایرانی که این روزها برایمان ماتمکده شده لااقل تو رها می شوی ، اما ... نه ، اما و اگر ها همه بیهوده است ، وقتی نفر اول کنکور و طلای المپیاد را در زندان کرده اند ، وقتی دانشجویان برتر علمی همه را ستاره دار می کنن ،وقتی همه امکانات فقط برای خودی ها مجاز است و غیر خودی حق حیات نیز ندارند، چه دلیلی را باید برای ماندن موجه دانست ؟

شاید فردا از غربت بنالی ، نه شاید دوری عزیزانت دل مهربانت را به درد آورد ، اما بدان که دل آنهایی که اینجا جا می گذاریشان لحظه ای لب از دعای به سلامت بودنت خاموش نخواهد شد و چشم انتظار آمدن به آغوش مادر مهربانت خواهد بود حتی اگر سرزمین من و تو آنی نباشد که سرفرازیت را قدر داند.

نمی دانم روزهایی که محتاج بودنت خواهم بود را چه خواهم کرد ؟ عجب روزهایی را سپری می کنم و کلمه به کلمه جمله شریعتی را وقتی گفته "صبر کردم ،صبر کسی که خار در چشم و استخوان در گلو دارد" می فهمم و زندگی می کنم ، اشک هایم همه از سر ناتوانی از گفتن این است که دیدن دوباره ات را به انتظار خواهم نشست.

قاصدک ، غم دارم،

غم به اندازه سنگینی عالم دارم .

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهایی خود در هوس عیسایی،

و به عیسایی خود ، منتظر معجزه ای غوغایی...

برای احمد زیدآبادی

2009-08-23T19:29:00.000+04:30

من تنها یک راویم.

آخرین تصویری که از تو دارم ، روزی که در دانشگاهمان برای مناظره حضور داشتی من مچبند سبزی در دست داشتم اما برای تک تک حرف هایت هورا می کشیدم، تو طرف کروبی بودی اما چه صمیمانه با زیبا کلام همکلام شده بودی و فریاد هایمان را تو به رشته سخن می آوردی

آخرین جمله ای که از تو به یاد دارم ، وقتی ما شور حرف های نگفته مان را شوق گفتن داشتیم رو به همه ما کردی و با چهره ای آرام و خنده ای بر لب گفتی که :"خیالتون راحت من جای همه تون اینجا حرف می زنم"

آنروز تو خیالمان را با حرفهایت راحت کردی اما خیال این روزهای تو در چه حالیست ؟بی قراریت را چه کسی آرام خواهد کرد؟

آنروز اولین بار بود که می دیدمت اما از روزی که در بندت کرده اند روزی نیست که حرفت را تکرار نکنم و چهره آرامت را به یاد نیاورم .

به دنبال حرفی ، کلامی هستم تا تو را در خیالم آرام کنم ، می دانم که تو به اندازه من بی قرار نیستی ، و این تقلای من برای تو، بیشتر برای آرام کردن خودم هست تا رها شوی و دوباره خیال نا آراممان را آرام کنی .

خبر رسیده كه باران، درشت

خواهد بارید،

خدا برهنه خواهد شد.

مگر نمی‌بینی

كه قلب من سبز است،

و حالتی دارم،

كه آب و آتش دارند...»

امانش ندهید نا امیدش کنید ...

2009-08-16T19:28:00.000+04:30

تکرار دادگاه های نمایشی و اعتراف های مزحک به خنده ات وا می دارد ، قه قهه میزنی و به تمسخر میگیری این بی دادگاه ها را ، اعتراف ها را تشبیهش می کنی به اعتراف اینکه زمین صاف است ، معترف را دلسوزی می کنی ، همه حق را به راه و روش خود می دهی ، اما اندکی بعد در خلوت بغضت فغان میکند ، چراهایت آغاز می شوند و این ابتدای لغزشت به پرتگاه نا امیدست ، تازه حرف های معترفان را مرور می کنی آقای موسوی ما رافریب داده ای ... سر و تنت را به در و دیوار می کوبی اما نه ، هیچ چیز سر سازگاری با تو را ندارد ، به جای شکستن آنچه در سر می پرورانی دیوار زیر پاهایت خرد می شود، چه کسی جواب بهترین روز های جوانیه از دست رفته ام را خواهد داد؟چه کسی جواب خانواده هایمان را خواهد داد؟... ؟؟؟... همینطور پیش می روی قرار نبود انتخابات تائید بشه ، قرار نبود حکم رئیس جمهور تنفیذ بشه ، نه قرار نبود تحلیف به اون آرومی در جایی که به نام ماست برگزار بشه ، نه قرار نبود ... همه این قرار ها بی قرارت می کنند ، قرار نیست موج میلیونیه سبز ها ارام گیرد مگر خواسته نا به جایی دارند که بترسند از آنچه می خواهند، اما لیست 69 نفره میخکوبت می کند، مگر چه کرده بودند؟همه از شکنجه های غیر قانونی می گویند همه از زندان کهریزک می نویسند و به نا گاه سخن از تجاوز به میان می آید ، نه قرار نیست کسی باور کند ، تکذیب ها سرازیر می شود ،رئیس مجلس چه قاطعانه این ادعا را رد می کند ، اما این حرف ها برایت کافیست تا حساب کار دستت آید که نباید گیر نا کسان بیافتی و این همه در سکوت تو معنا می شود و در نا امیدیه تو از پس گرفتن انقلاب پدرانت تجلی می یابد، نا امید شو ، به هر قیمتی که شده نا امید شو و هیچ نگو ،آقای مهاجرانی ، آقای سازگارا ، خانم عبادی ... شما نیز بس کنید ما را به حال خود رها کنید تا چون همیشه گم شویم در روزمرگی هایمان و فراموش کنیم که به تنگ آمده بودیم از قتل عام علایقمان، خانم رهنورد ، آقای موسوی مقصرید ، قبول کنید که جنایت بزرگی در حق همه ما کردید که به ما امید دادید ، اینکه جماعت خواب زده را بیداری بخشیدید و هویتشان دادید کم جرمی نیست ، نا امید شو، آنقدر نا امید شو که نشنوی نازک افشار که به اتهام جاسوسی علیه کشورت دستگیر می شود محکومیتش یک هفته به طول نمی کشد و آزاد می شود ،آنچنان ناامید شو که یادت برود آن صدایی که در گوشت زمزمه کرد" آنان به هر وسیله ممکن فقط به دنبال نا امیدیت هستند"، آنقدر نا امید باش که بی خیال سیاست شوی ، نا امید شو و یک" به من چه" فریاد کن تا خیال همه را راحت کنی ، آنقدر نا امید باش که دیگر سراغی از خدا هم نگیری.

اعتراف میکنم

2009-08-07T19:27:00.000+04:30

چند روزی از اعتراف بزرگان اصلاحات می گذرد ، آنان چه مظلومانه فریب خورده اند و چه با شهامت به گناه خود معترف شدند من نیز به تاسی از این بزرگان قصد اعتراف دارم گرچه همه حرف های آنان در بند بود اگر هم شک و شبهه ای باشد متوجه آنان است و نه منی که آزادانه تر از همیشه به نوشتن این سطور روی آورده ام.

من در حضور پیشگاه خدا و نه دادگاه های صوری و در حضور همه ملت و نه جمعی از خودی ها اعتراف می کنم که فریب خورده ام ، من در تمام ربع قرن حیات خود به راه خطا بوده ام ، من با تمام شجاعت اعلام می کنم که همه باور هایم در مورد حکومت اسلامی به غلط بوده ، من چه کودکانه فریب واژه مردم سالاریه دینی حکومتم را خوردم ، عجب کلمه تاریخ مصرف داری ، به هنگام تهدید و خطر کیمیایی هستیم بی مانند و به هنگام قدرت و بی نیازی خس و خاشاکی که مستعد اخلال بر ضد امنیت عمومی است . من اقرار به گناه کاریم می کنم گناهی نا بخشودنی که حکومت اسلامی کشورم را مطابق حکومت زمان علی می دانستم و چه اشتباه بزرگی که اسلام را همان آموزه های قرآن می دانستم . درست از وقتی به یاد دارم پدر و مادر در گوشم خواندند که حکومت کشورم به حق است و قابل دفاع ، بعد تر ها نیز خود بسیار از الهی بودن حکومت پیامبر و علی خواندم ، عجب تساوی ای را برایم تعریف کردند ، چقدر جای شعف داشت باور این تساوی ، هر باری که تساوی همیشه به نفع حکومت الهی سنگین می شد کلی وزنه توجیهیه زمان و روزگار و دنیای جدید داشتم که به سرعت آن سنگینی را جبران می کرد جای تردیدی وجود نداشت و هر چه گفته می شد بدون لحظه ای تردید جزو باور هایم می شد، اما اینبار اتفاق دیگری افتاد ، اینبار خودم ، دوستانم همه مردمی که می شناختم به راه خطا رفته بودیم ، مگر می شود؟ من چون همیشه تمام ملزومات را چک کرده بودم امکان ندارد اشتباهی شده باشد ، مگر می شود که خط بطلانی کشید به همه مردم ؟ تردید هایم آغاز شد هزار بار اتفاقات را مرور می کنم تا جایی که اراده ملت از حکومت کشورم ، حکومت اسلامی- الهی لغزیده پیدا کنم ، اما نه اینبار انگار حکومت کشورم به قواعد پایبند نبوده ، زود است برای بی اعتمادی به حکومتی که از وقتی چشم گشوده ام باورش داشتم صبر میکنم حتما اشتباهی رخ داده ، من برای نجات باورهایم به حکومتم اعتماد می کنم و خواسته ام را می گویم اما عجیب این حکومت بی طاقت شده ، چه شده است بر این حکومت رئوف اسلامی که اینچنین بر مردمش بی رحمانه اسلحه را نشانه گرفته است؟ دیگر نمی توانم افسار تردید هایم را نگه دارم به نا گاه از دستم رها می شود و همه باور های صادقانه ام را زیر استبدادش له می کند تلاش بی فایدست دیگر کاری از من برای من ساخته نیست ، حتی دیگر احتیاجی به جمع کردن خرده باورهایم نیست اما لحظه ای درنگ کن انگار هنوز چیز هایی مانده تا دل خوشم کند ، حکومت الهی همچنان بر فراز باورهایم خودنمایی می کند ، بارقه ای از امید من را نجات می دهد از آن گردباد ویرانگر ، وعده الهی حق است و قرار نیست حکومت ظالم پا بر جا بماند .

سراغ دادگاهی می گردم تا به واسطه اعتراف هایم زندانیم کند و اندکی شکنجه اما نه، مگر نه اینکه من به واسطه در بند بودن به این آگاهی ها معترف شده ام آری ، ایران امروز من در حکم سلول زندانی است از برای ما خس و خاشاک .اما با اعترافاتم منتظر رهایی از زندان نیستم که ارزشی نخواهد داشت بلکه اینبار اعترافات من باید حصار های زندان را برایم بی معنی کند و از بین ببرد هم دور می نماید هم نزدیک ، اما اندیشه شکستن حصارها زندگی را شاید ممکن کند.

برای 18 تیر

2009-07-09T19:26:00.000+04:30

دکتر علی شریعتی : در تاریخ ، بیش از سه جبهه جنگ ندارد

قاسطین : قدرتهای آشکار ضد مردم ،

ناکثین : عناصر دوست اما خیانتکار،

مارقین : متعصبان قربانی جهل و بازیچهء بیگناه جور!

اين روزها براي همه ما دانشجو ها و دانشگاهيان به نوعي تلخ گذشته اما سهم عده ای از این رنج و عذاب بیشتر از سایرین بوده ، آنانی که بی محابا از سال های جوانیشان ، به ستیز اجبار و نا عدالتی ها رفته اند و حاضر نشده اند هویت انسانی شان را نا دیده انگارند.

اميدوارم در پس اين روز هاي سخت ، روز هايي سر شار از خوشي و آزادي و سربلندي براي دانشجو و دانشگاه و البته براي تمام مردم سرزمينمان باشد و به زودی دانشجو هویت و آرمان هایش ، که به یغما برده اند را باز پس گیرند.

نه!

هرگز شب را باور نكردم

چرا كه در فراسوهاي دهليزش

به اميد دريچه اي

دل بسته بودم

امید بذر هویت ماست

2009-07-04T19:25:00.000+04:30

^{هر موقع با اتفاقی یاد انقلاب و زمان شاه افتادم بی اختیار یاد حرفها و خاطرات پدرم می افتم که از خفقان اونروز میگه ، از روزهایی که سیاهی آنچنان بر زندگی ها سایه افکنده بود که کسی را توان تحمل نبود و آن شد که انقلاب با آن عظمت و شکوه به وقوع پیوست ، نمی خواهم از انقلاب بنویسم و یا از مشابهت این روزها با روزگار انقلاب که اگر نزدیکی ای بود من نمی توانستم این نوشته ها را _هر چند در این نا کجا آباد_برای خودم بنویسم ، از همین رو امروز قصد دارم قلم و اندیشه ام را آزاد بگذارم تا هر چه می خواهد جولان دهد و خیال نا آرامش را آرام کند.}

^{قلمم می خواهد از خشکاندن قلم هایی بگوید که مدتی است همگی به صلیب کشیده شده اند و گلایه کند از تنها قلم جاری که بی محابا می تازد و یکسویه و بی حریف به ماندگاری سیاهکاری هایش فخر فروشی می کند ، قلمی که اینچنین او را بیش از پیش گستاخ در نوشتن کرده است .اما اندیشه ام بیشتر می خواهد از صاحبان همان قلم ها بگوید که به ناروا محبوس شده اند و آزادیشان در گرو اعتراف به جرم کرده و ناکرده است اعتراف به همه اندیشه هایی که همگی در جهت سامان دادن به کشور و مردمانش بوده و حال باید به جرم توطئه برای کشور منکر آن اندیشه ها شوند.نمی توانم بیش از این به قلم و اندیشه ام فرصت سخن بدهم خودم هم حرفی برای گفتن دارم ، این چند روز زبان در کام فرو برده ام تا مبادا از ندا بگویم ، نه فقط ندا از همه آن بیست نفری که رفتند ، از همه آنانی که در حکم انسان و یک شهروند جمهوری اسلامی بودند.امنیتی که سال های بعد از انقلاب اینچنین داشتنش را فریاد کرده ایم نباید نمودی اینچنین برایمان داشته باشد .من حرف بسیار برای گفتن دارم من می خواهم از مردم سرزمینم بگویم که این روز ها به ناحق باتوم خوردند و این تراژدی ماجرا بود که مردم سرزمینم توسط مردم خودم ضربه خوردند و زخمی شدند و کاش این زخم ها همه به زخم ظاهری تعبیر می شد که علاجی می بود اما زخمی که بر روح تک تک ما ماندگار شد زخم بی اعتمادی و فریب خوردگی بود و بعید میدانم صحتی بتوان برایش تعریف کرد.حرفم از موسوی و رهنوردی است که بزرگترین جفاها در حقشان شد و جفا در حق آنان مساوی بود با جفا به تک تک مایی که اعتماد کرده بودیم به هدفشان و راهشان، این روز ها حرفهایم تمامی ندارد و اتفاقات پیش آمده قلمم و اندیشه ام و خودم را لحظه ای به حال خود رها نمیکند و تنها شاید خواندن هزار باره حرف های میر حسین باشد که این سه را آرام کند ومن را امیدوار به آینده . آینده ای که برخاسته ایم برای ساختنش و به این راحتی ها نباید از پا بنشینیم.}

^{"امید به آینده رساترین اعتراض ماست}^.

^{غیر ممکن است که لطف خداوند مردمی را که با نیت‌های پاک ادای وظیفه می‌کنند تنها بگذارد امید به صرف گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد و تنها زمانی در ما تحکیم می‌شود که دستانمان در جهت آرزوهایی که داشتیم در کار باشد. دستانمان را به سوی یکدیگر دراز کنیم و خانه‌هایمان را قبله قرار دهیم}^.^{..برای رسیدن به چنین هدفی جا دارد که ما حتی به جسد قانون احترام بگذاریم ما به دنبال آینده‌ای هستیم که در آن همان کسی که خواهر و برادرمان را در خیابان‌ها کتک زده است، سعادتمندتر، معنوی‌تر، سالم‌تر و زیباتر از امروز زندگی کند"}^.

^{الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. کسانی که در راه خدا می‌کوشند خداوند آنان را به راه‌های خود هدایت می‌کند}^.

...

2009-06-30T19:24:00.000+04:30

ساعتها را بگو بخوابند

بیهوده زیستن را نیازی به شمارش نیست...

شاملو

بغض

2009-06-14T19:23:00.000+04:30

فلک چو شادیه من دید آنهمه بشمرد کنون که می دهدم غم همی نپیماید

هیچ چیز سنگینی این لحظات رو نمیتونه بر طرف کنه ، پر از بغض هستم ، غم اینکه چه بر سرمان آوردند یک لحظه رهایم نمی کند ، باور نکردنیست تکرار چهار سال دیگر ، بد کردند با جماعتی که یک بار دیگر اعتماد کردند به حکومت ، بد کردند و با به سخره گرفتن آگاهی مردم نفرین ابدی را برای خود جاودانه کردند ، دیگر هیچ حرفی بغضم را نخواهد شکست بغضم را جاودانه خواهم کرد تا عصیان کنم بر این ناعدالتی ها .در این روزهای پر از دلهره تسلایی جز زنده نگه داشتن اندیشه سبزم نخواهد بود .

امروز را در بهت به سر بردم اما فردا چقدر دلگیر است ، تمام وجودم دردی دارد نا گفتنی .

دو روز هست که sms ها قطع هستن اینترنت بسیاری از شهر ها قطع هست و اکثر سایت ها فیلتر شدن و facebook و cloob هم چند ساعتی میشه که فیلتر شده شهر در قرق پلیس ضد شورش هست و جولانگاهیست برای موتور سواران ، از چه می ترسند؟ زمانیکه نزدیک به هفتاد درصد تائیدتان کرده اند ترستان از چیست؟ برای همان سی درصد اینهمه تدابیر امنیتی را حاکم کرده اید؟ گیرم که سیاهیه کارتان را با سیاهیه دود موتورسواران پوشاندید سیاهی قلبتان را چگونه پنهان خواهید کرد؟

این متن رو قرار بود دیشب تو وبلگ بذارم اما خوب با کمال تعجب blogfa هم مسدود بود!

سرنوشت

2009-06-06T19:22:00.000+04:30

وقتی امروز بدون کوچکترین ملاحظه ای بر مچبند سبزم تاختید بیشتر مشتاق بودم اندیشه و آگاهیم را به چالش بکشید و حرفم را لحظه ای گوش فرا دهید و باور کنید که این مچبند سبز فقط نماد یک "خواست" بزرگ است ، خواستهء جماعتی که نباید توجهی بهشان کرد ، باید چشم بر بودنشان بست و تمسخرشان کرد ، گاهی جو زده خطابشان کرد و گاهی فریب خورده و گاهی ... فرقی نمی کند چه بنامیشان فقط نباید به سخنانشان گوش فرا دهی تا مبادا سخن از حقیقتی بشنوی که در درون خود به آن اذعان داری ، تا مبادا حرفی بشنوی که تمام صداقت پوشالی ترسیم شده از بین برود ، تا مبادا دنیای زیبایی که برایت ساخته اند خراب شود، تا مبادا همه باورهایت نقش بر آب شود .

کمتر از یک هفته باقیست تا همه این حرف و حدیث ها پایان یابد ، آنچه در چهار سال دیگر پیش رویمان است جزئی از سرنوشتمان خواهد بود سرنوشتی که متعلق به خودمان می دانیم و متکبرانه از تسلط بر آن سخن می رانیم ، اما ناباورانه در سلطه دیگران اسیرش میبینیم. اعتراضی نخواهم داشت انگار هر حکمی را که صادر می کنید باید گردن نهاد ، اما این گردن نهادن هیچگاه باور کردن حکمتان را معنا نخواهد داد و هرگز در جهتی غیر از خواسته هامان حرکت نخواهیم کرد حتی اگر هزینه های گزافی برایمان داشته باشد ، حال که از دید شما محکومیم پس با تمام اختیار عصیان خواهیم کرد بر سرنوشتی که برایمان رقم میزنید تا لااقل اندیشه مان تا ابد رها باشد.

گیرم که در باورتان به خاک بنشستم

و ساقه های جوانم از ضربه تبر هاتان زخم دار است

با ریشه چه میکنید؟!

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های بنشسته در آشیان چه می کنید؟!

گیرم که می زنید؛

گیرم که می برید؛

گیرم که می کشید؛

با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید؟؟!!

خدایا " آمین "

2009-06-01T19:21:00.000+04:30

"حالا چرا موسوی؟ " این اولین حرفیه که با دیدن مچبند سبزم ازم می پرسن اما دیروز به نبردی دعوت شدم که ازم می خواستن به سوال دیگه ای جواب بدم." چرا احمدی نژاد نه؟ " نبردی پیش برده به حساب می اومد بدون تعلل قبول می کنم و از شش نفری که جلوم علم شدن می خوام که شروع کنن و بگن چرا احمدی نژاد آره تا منم بگم چرا نه؟ اما قبول نمی کنن و همه اتفاق نظر دارن که من شروع کنم ، قبول میکنم.(یه توضیح که کمترین مدرکی که در جمع شش نفره بود دیپلم پشت کنکوری بود )

میگم با توجه به جریانی که با روی کار اومدن احمدی نژاد میخواد در قدرت ابقا بشه و جریان اصلاح طلبی که حامیشم همچنان در انزوا خواهد ماند ، میگن ببین زیر دیپلم حرف بزن ما با حزب و این حرفا کاری نداریم. خوب از تورم میگم که 25% شده میگن میبینی ما عدد مدد یادمون نمیمونه میخوای سوء استفاده کنی ؟ میگم خوب این مقایسه رو میتونین بکنین که چهار سال قبل همین تورم که ازش سر در نمی آرین 12%بوده الان شده 25% یعنی دو برابر ، یعنی همه چیز گرون شده و قدرت خریدمون کم شده میگن نه ! کی گفته ؟ چیزی گرون نشده . میگم خوب برا صندوق ذخیره ارزی چی دارین که بگین اونو که در تلویزیون ملی مون هم گفتن ، میگن خوب پول اونو صرف همین انرژی هسته ای کرده که برامون یه افتخار شده (این ادعا در نوع خودش بی نظیر بود حتی خود آقای احمدی نژاد هم همچین استدلالی شاید به نظرش خطور نکرده)میگم اصلا اینا رو بی خیال بشین سهمیه بندی جنسیتی دانشگاه رو بگین که همین چند روز دیگه دختر... می خواد کنکور بده اگه قبول نشه مسئول مستقیمش رئیس دولت هست میگن خوب اون یه چیزی گفته مجلس چرا قبول کرد(!!!) میگم لایحه حمایت از خانواده رو چی میگین ، میگن مجلس که نذاشت ، میگم به فرض می ذاشت ، میگن خوب این یه مورد رو کنار بذار . (یه نیم نفسی میکشم)

اینجای بحث بودیم که پسر ... م آه بلندی کشید و گفت " خدایا دوره بعدی احمدی نژاد رئیس جمهور نشه " با شادمانی از اینکه بالاخره نظر یکی برگشت و یک حامی به جمع... که ادامه داد " این جماعت (با اشاره مستقیم به من) لیاقت مردی چون احمدی نژاد را ندارند". جای هیچ حرفی نبود فقط از ته ته دلم گفتم خدایا " آمین"

در حضور دکتر زهرا رهنورد و مهندس میر حسین موسوی

2009-06-01T19:20:00.002+04:30

فرصت باور نکردنی ای برایم دست داده تا چند کلامی با شما زن برتر ایرانی سخن بگویم ، نه قرار بر تملق نیست که این نه جای تملق است و نه فرصت آن.تنها اسم شما کافیست که من با غرور جلوی همه بی انصافی ها سینه سپر کنم ، تنها افکار شما است که زبان من و امثال من را گویای حقایق می کند. می خواهم در این فرصت کوتاه همه حرفهایم را بگویم ،می دانم نشدنی است ، نمی شود همه حذف شدن ها و نادیده انگاشتن ها و نا عدالتی ها را در چند جمله خلاصه کرد ، نه ، نمی خواهم حرفهایم را تلخ کنم با وجود همه تلخی هایی که صبح تا شب سر می کنیم نباید از این اولین فرصت دست داده بد استفاده کنم ، بدی ها را همه می دانیم ، همه زندگی میکنیم ، و متاسفانه همه گردن نهاده ایم ، من امروز با بدی ها و بی عدالتی ها کاری ندارم. امروز سخن من تنها بوی امید دارد ، امید به پیروزی مردی که متفاوت تر از همه پا به میدان گذاشته است ، می گویم متفاوت تر از همه و شاید این همه خود خاتمی بزرگ را نیز شامل شود . ما امروز به آمدن مردی دلبسته ایم که به همراهی همسرش پا به میدان سیاست گذاشته است، همسری که راه فکری اش را خود بر گزیده و همه راه ها را در نوردیده است.

خانم دکتر رهنورد ، هیچ شکی نیست که این چهار سال گذشته بر ما اوج انحطاط فکری ای بود که با لاخص در مسائل و امور زنان و دختران حاکم بود اما می خواهم از قانونی بگویم که دست دولتمردان را اینچنین باز گذاشت و پشت زنان سرزمینم را خالی کرد .مطمئنا همه انانی که بر طبل حمایت از میر حسین موسوی می کوبند انتظار معجزه ندارند ، قرار نیست موسوی حکم منجی را برایمان داشته باشد .

جناب آقای موسوی، سرکار خانم رهنورد ، ما منتظر تغییری در زندگی اجتماعی – فرهنگی مان هستیم، ما منتظر شخصی هستیم که این پوسته سیاه و ضخیم انحطاط را بشکند ، احساس امنیت زنان سرزمینم تنها زمانی است که پشتوانه قانونی داشته باشد و بودن اجتماعی اش تنها و تنها مشروط به بودن خود خودش باشد .

با چنان یقینی پا به میدان حمایت از میر حسین موسوی گذاشته ام که حتی تصور اینکه چیزی غیر از خواسته ام رخ دهد ممکن نیست اما نمی خواهم این فرصت دست داده را محال اندیشی نکنم،سرکار خانم رهنورد اگر فردای 22خرداد آنی نشد که می خواهیم در عوض شما آنی باشید که انتظارش می رود ، فعال تر از قبل عمل کنید ، بر درد های کشورم به خوبی واقفید پس همه کلامم این است که زنان سرزمینم را و همه ما را فراموش نکنید.

جناب آقای موسوی ؛ قانون ، عدالت ، آزادی و همه ما منتظر شخص شما خواهیم ماند.

نامه به رئیس جمهور

2009-05-31T19:19:00.000+04:30

"دیدن مشکلات مردم از نزدیک و از بین بردن فاصله بین مردم و مسئولین " یا " هزینه های هنگفت سفر ها و مغایر بودن با کرامت انسانی " و یا ... اینها همه حرف ها و حدیث های فراوانی است که در مورد سفرهای استانی رئیس دولت نهم وجود دارد، موافقان و مخالفانی که هر کدام از زاویه ای به آن می پردازند.اما به نظر من تنها جنبه مثبتی که شاید از دید موافقان تا به حال نادیده مانده است قضیه نامه نگاری به یک مقام بلند پایه کشوری هست که مردم از بزرگ و کوچک در نوشتن نامه و البته شیوه رساندن به دست مخاطب آموزش می بینند.

در سفر اخیر آقای احمدی نژاد به شهرمان من نیز مبادرت به نوشتن نامه ای به ایشان کردم اما در رساندن به دست ایشان نا موفق بودم و انتشار این نامه را در این مجال تنها راه شنیدن حرفهایم _ولو مخاطبانی غیر از جناب آقای رئیس جمهور_ دانستم.

با سلام خدمت رئیس جمهور مردمی و محبوب

عرض خسته نباشید

جناب آقای احمدی نژاد رسم است که جوانان در نامه شان خطاب به جنابعالی از دردهایشان می نویسند از بیکاری که مدتهاست گریبان گیرشان شده ، از بی پولی و در خواست وام و یا از مشکلات ازدواج و این قبیل مسائل ، با اینکه من خودم را از این جوانان مستثنی نمی دانم اما نمی خواهم تکرار مکررات بکنم و خواسته ای دیگر از شما دارم و البته با روحیه ای که از شما سراغ دارم تقریبا از توجه تان به این مسئله واقف هستم.

عدالت و برابری ، عزت و سر افرازی ، آزادی ، مردم سالاری ، کرامت انسانی ، قانون مداری و ... اینها همه واژه هایی هستند که در طول این چهار سال تعریف دیگری برایمان پیدا کرده اند از جنابعالی استدعا دارم باز تعریف دوباره ای از همه این کلمات داشته باشید و معانی پیشینشان را از فرهنگ لغت هامان منسوخ اعلام دارید تا دیگر دانسته هایمان با آنچه که می بینیم در تضاد نباشد و چهار سال دیگری که احیانا شما بر سر کار ابقا خواهید شد مردم دچار مشکل نشوند.امید آن دارم که رئیس جمهور عزیز دستورات لازم را به مراتب زیربط ابلاغ فرماید

من مرغ آتشم

شب را به زیر سرخ پر خویش می کشم

در من هراس نیست ز سردی و تیرگی

من از سپیده های دروغین مشوشم.

حضرت یوسف

2009-05-09T19:18:00.000+04:30

"کشور ایران مستعمره نمی شود" این اولین جمله فردی انگلیسی است که به ایران آمده بود تا شرایط را محک بزند او با دیدن اینکه مردم ایران از بزرگ و کوچک کتاب قرآن را از بر و به آن روانی می خوانند متعجب شده بود و اذآن داشته بود مردمانی که همچون کتابی را از بر می خوانند هرگز مستعمره نمی شوند ، اما این سخن از جانب اهل فن مقبول نمی افتد و او را دوباره به سرزمین ایران می فرستند تا ببیند مردمان ایران از همان قرآنی که از بر می خوانند چقدرش را به کار می بندند، فرد مذکور با کمی تامل در می یابد که مردمان این سرزمین به عادت و از سر اجبار مسلمانی فقط به ردیف کردن کلماتی عربی که هیچ از آن سر در نمی آوردند مشغولند ، فرد انگلیسی با مشاهده همچین اوضاعی به کشورش باز می گردد و اعلام می دارد که جماعتی که من دیدم تحت استعمار در آوردنش کوچکترین کاری است که می توان کرد.نمی دانم این داستانی که نوشته ام چقدر صحت دارد اما قصدم از نوشتن این داستان در همچین مجالی بیشتر بر میگردد به سریال حضرت یوسف که پر بود از پاورقی هایی از قرآن که انگار فقط برای کارگردانش نازل شده بود، داستان حضرت یوسف که در قرآن از آن به نیکی یاد شده ما را فقط در گیر ماجرای عشق زلیخا کرد و ما با چه آب و تابی به تماشای آن پرداختیم موضوعی که در خود قرآن به چند آیه خلاصه می شود.تاسف انگیز ترین جای داستان هم مواردی بود که فرشته خدا بر یوسف نازل می شد ، بی شک باید عین جملات فرشته خدا در قرآن می بود تا نویسنده حق چنین برداشتی را از موضوع می کرد اما متاسفانه بارها دیدیم که این موضوع به هیچ وجه رعایت نشد یک نمونه آن جایی است که فرشته به یوسف امر می کند زلیخا را به همسری برگزیند.

اینکه فقط قرآن را می خوانیم و قبول کرده ایم که دیگران برایمان مفسر باشند بزرگترین جفاییست که یک مسلمان می تواند در حق خود بکند .

اندر حکایت آقای رئیس جمهور

2009-04-22T19:17:00.000+04:30

همه کم و بیش از اتفاقاتی که دیروز در ژنو افتاده مطلع شده اند مخصوصا با تحلیل های بسیار جالبی که رسانه ملی مان انجام داد و البته در کنار آن روزنامه ها و روشنفکران نیز در انعکاس این خبر کوتاهی نکرده اند. اما من نمی خواهم به نوشتن از دیروز بپردازم چون همه چیز به عینه عیان بود اما تنها یک جمله رئیس جمهورمان من را یاد حکایتی آورد که نمی دانم چقدر به جمله ایشان مربوط می شود که نمی توانم حکایت را فراموش کنم.

رئیس جمهور:" من در حال تهیه یک برنامه برای مدیران جهان هستم که در آن به صورت کامل راهکار های جمهوری اسلامی برای مقابله با این بحران (بحران اقتصادی اخیر) را تشریح کرده ام و این نامه به زودی ارسال می شود."(اعتماد_88/02/01)

و اما حکایت : روزی گنجشکی به پشت و پا به طرف آسمان خوابیده بود از او علت این چنین خوابیدن را پرسیدند و گنجشک در جواب گفت با پاهایم دنیا را نگه داشته ام.

برای رئیس جمهور آینده

2009-04-11T19:10:00.000+04:30

جناب آقای میر حسین موسوی فرصت امروز را غنیمت می شمرم تا چند کلامی برای رئیس جمهور آینده ای بنویسم که بسیار مشتاقم که جنابعالی ملقب به آن شوید .

روز های بعد از اعلام حضور جنابعالی با حرف ها و حدیث های فراوانی همراه بوده و بیشتر حول اینکه نسل سوم انقلاب با نخست وزیر دوره جنگ بیگانه می باشد ، اگر همه فرا فکنی هایی که در مورد شخص شما می شود را کنار بگذارم و فقط به همین تنها مورد اشاره کنم باید بگویم من نیز جز همان نسل سومی هایی به حساب می آیم که من را با شما بیگانه می پندارند، قصد این ندارم که به نمایندگی از نسلی با شما سخن بگویم ، بلکه تنها و تنها از زبان یک نفری سخن می گویم که شما همین یک نفر را یک ستاد لقب داده اید.من اعلام می کنم شخص شما را نه از دوره جنگ بلکه از دوره اصلاحات خاتمی و با حرف هایتان به خوبی می شناسم .گفتن از اقتصاد ، تورم ، بیکاری ، زندانیان سیاسی ، مشکلات دانشجویان و بسیاری از مسائل و مشکلات مطرح در سطح کشور را واگذار می کنم بر عهده روشنفکران و منتقدان جامعه که این روزها عده شان کم نیست و به خوبی از پرداختن به این مهم بر آمده اند ،اما من می خواهم از زبان دختر جوانی بگویم که این روزها تمام امید های داشته مان به یغما رفته ،خود به خوبی واقفید که بیشترین جفاها به زنان سرزمینم در چهار سال گذشته به اوج خود رسیده و تا آنجایی که در آخرین اظهارات رئیس جمهور فعلی زنان موهبتی برای بشریت معرفی شده اند ، نمی دانم اینکه بشریت جدای از زنان پنداشته می شود را باید به حساب کوته فکری گذاشت و یا به حساب تفکرات سیاسی اما من نمی خواهم با پرداختن به جفاهای چهار سال زبان به گلایه بگشایم هر چه بوده ما به اهرم قانون گردن نهاده ایم اما سخن و حرفم با چهار سال آینده ای است که زمام قانون در دستان جنابعالی خواهد بود و انتظاراتی که نه به ناروا بلکه به حق از شما خواهیم داشت .ما در چهار سال آینده نه آقای احمدی نژاد را خواهیم شناخت و نه رادان و الهام و رجبی و بسیاری را ، ما در چهار سال اینده قرار نیست از چهار سال رفته بر ما چیزی به خاطر داشته باشیم و صد البته در فراموشی این چهار سال جنابعالی باید یارایمان باشید.

اینکه در وعده های اولیه ،از حذف گشت های ارشاد بشارتمان داده اید بسیار نیک است اما شاید این تنها کف خواسته های ما از میر حسین موسوی به عنوان رئیس جمهوری متفاوت باشد و ما به امید تغییری که شاه بیت غزل حضورتان است انتظارات فراتری را داریم و صد البته در این مهم تنهایتان نخواهیم گذاشت و چه شایسته خواهد بود اولین قدمتان را در اثبات این تغییر وعده داده ، معرفی وزیران زن در کابینه تان قرار دهید.

جناب آقای میر حسین موسوی ، بی پروا به میدان آمده اید پس بی پرواتر بشکنید تابوهایی که در این سرزمین سنتی غیر قابل تغییر گشته.

ادامه بازجویی از دانشجویان در تعطیلات نوروز

2009-03-30T19:09:00.000+04:30

تعدادی از دانشجویان دربند دانشگاه امیرکبیر با تماس تلفنی با خانواده هایشان از ادامه بازجویی ها و فشارهای غیرانسانی خبر دادند. طی روزهای اخیر در حالی 3 نفر از دانشجویان با خانواده های خود تماس گرفتند که به گفته خانواده های آنان، این دانشجویان به هنگام صحبت کردن دچار مشکل بوده و از فشارهای بسیار زیاد بر خود همراه با آزار و اذیت، ابراز ناراحتی می کردند. به گفته دانشجویان از آنجائیکه هر 9 دانشجوی بازداشت شده پلی تکنیک در سلول های انفرادی به سر می برند، تنها بازجویان بر آنها نظارت داشته و به برخی از آنها اجازه تماس تلفنی می دهند. بنا به گفته های خانواده های دانشجویان، صدای بازجویان که به دانشجویان حکم می کرده اند که بگویند "ما حالمان خوب است" و "ما در اعتصاب غذا نیستیم" براحتی قابل شنیدن بوده است. همچین یکی از دانشجویان از ادامه بازجویی ها به روش های غیرانسانی همراه با آزار جسمی و روحی خبر داد. وی گفته است در تمامی روزهای گذشته علیرغم تعطیلات بازجویی ها ادامه داشته است.(خبرنامه امیر کبیر)

اینروزها چقدر از بازداشت و شکنجه لبریز شده ایم . ما فقط به خواندن تیتری بسنده می کنیم و این خبر ها آنقدر برایمان تکراری شده که حتی دیگر خم به آبرویمان نیز نمی آید، انگار باید باور کنیم که دمی نیست تا شکند خواب به چشم کس و لیک... من باور می کنم که عباس و احمد و محمد و همه و همه حالشان خوب است و کاش که خانواده هایشان نیز به این باور برسند تا آنان بیش از این،بابت دروغ نگفتن شکنجه نشوند.

برایم آنقدر از گزمه های شهر شب گفتند

کزین همسایگان از سایه خود نیز می ترسم

حقیقت واژه تلخیست در قاموس نا پاکان

من از نقش حقیقت های حلق آویز می ترسم

نمی ترسند از ما و من این تاراج گر مردم

به تاراج آمدند این ناکسان برخیز می ترسم

عید ، به همین سادگی

2009-03-27T19:08:00.000+04:30

بالاخره یکسال گذشت و بالاخره عید شد ، به همین سادگی .

امسال نه از شیپور های باستانی زمان تحویل خبری بود نه از توپی که می باید می ترکید ، فقط با حول حالنای غمناک مجری اعلام عید کردند، به همین سادگی ، امسال حتی از ترانه ها ی ایرانی هم خبری نبود تا همه بدانیم که فقط عید شده و اتفاق چندان مهمی نیافتاده.عید امسال در رسانه ملی نه گاوی بود که بالا و پایین بپره و نه عمو نوروزی که عید رو تبریک بگه ، گمان می کنم امسال اولین سالی بود که بی سر و صدا عید کردیم تا به خاطر بیاوریم کشوری هستیم اسلامی و این بی شک به مدد جناب آقای ضرغامی هست که هر بار سنگ تمام می گذارند.

از دیشب که خبر دستگیری اعضای کمپین برابری رو شنیدم حوصله هیچ کاری رو ندارم، یعنی تحمل کسایی که چیزی نمی خوان جز حقشون اینقدر دشوار هست؟یعنی بودن من فقط به اندازه اونا اینقدر سنگینه که اونو بر نمی تابن؟ نه باورم نمیشه که عدالت اینقدر در جامعه مون واژه غریبی باشه، کاش تمام حقیقت قانونمون رو همه می دونستن تا خودشون یکبار دیگه با آگاهی بتونن در موردش قضاوت کنن، یادمه حدود دو ماه پیش به سراغ یکی از اساتید حقوق رفتم اما ایشون رو پیدا نکردم و به جای ایشون به یک استاد فقه راهنمایی شدم ، ایشون گفتن که می تونین سوالتونو از من بپرسین مطمئنا در حد سوال شما آگاهی دارم ، من هم بی هیچ مقاومتی سوالمو مطرح کردم "حضانت فرزند 8 ساله که پدرش فوت شده و پدر بزرگ و مادر بزرگ پدری هم در حیات نیستند و این بچه عمویی هم نداره، به عهده کیه؟" استاد بدون اینکه مکثی بکنه خندید و گفت که" مسلمه با مادر بچه ها هستش " من از جواب استاد تعجب کردم چون در حقیقت جواب رو میدونستم و سوال اصلیم چیز دیگری بود، بعد کمی بحث با استاد بالاخره استاد برای اینکه از گفته خودش مطمئن بود تصمیم گرفت که با استاد حقوق تماس بگیره ،جالب اینجاست که من اصراری به تماس نداشتم و استاد با این جملات که یه عده دارن با جو سازی فکر شما جوون ها رو خراب می کنن و ... فقط برای اینکه مشت محکمی به دهن من وامثال من بزنه شروع به شماره گیری کرد، من فقط حرف های استاد فقه رو میشنیدم که اول قضیه رو کامل تعریف کرد و بعد که منتظر جواب شد قیافه اش تغییر کرد و بعد با لحنی کاملا مایوس گفت:" جناب دکتر اگه دقت کرده باشین گفتم این بچه 8سالش بیشتر نیست" اما خوب جواب همان چیزی بود که من اصرار بر آن داشتم، استاد فقه تلفن به دست بهم رو کرد و گفت خوب سوال اصلیت چی بود ؟ گفتم "اگه بچه هیچ فرد بالغ ذکوری که از پدر فوت شده ارث ببره، نداشته باشه تکلیف بچه چیه؟" و استاد حقوق هم در جواب فرمودند که "به عهده حکومت هست" دلیل اینکه اون سوال برا من پیش اومده بود مثال عینی ای بود که در اطرافیانمون اتفاق افتاده بود و با حسابی که کرده بودم پسر عمه بچه 8 ساله که فکر نکنم دو سه بار بیشتر اون بچه رو دیده باشه و اصلا در شهر دیگه ای خونه و خانواده ای داره باید حضانت این بچه ها رو قبول میکرد و البته برام خیلی بعید بود که استاد فقه کاملا از این ماجرا نا آگاه باشن و بیشتر از همه جوابی که شنیده بودم من رو گیج کرده بود ، یعنی مادری که خودش اختیار به دنیا آوردن بچه اش رو داشته بعد از تولد هیچ حقی نسبت به بچه اش نداره . اعضای کمپین برابری هم تنها گناهشون آگاهی دادن به جامعه ای هست که از قوانین کاملا بی اطلاع هست و همه فقط زمانی با اونها آشنا میشن که دیگه خیلی دیر شده.

بهای حقیقت

2009-03-01T19:07:00.000+03:30

با دلی خونین لب خندان بیاور همچو جام نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

ابتدای نوشته ام به شما عزیزان را با بیتی از حافظ آغاز میکنم که چهار سال قبل خاتمی عزیز آن را برایمان سرود و رفت.

درست چند ماه پیش بود که زمزمه هایی شنیدیم از آمدن و نیامدن های خاتمی ، زمزمه هایی که با آمدن شما پویشگران برایمان به یک آرمانی دست یافتنی تبدیل شد شما خاتمی را آنچنان که شایسته اش بود ستایش کردید و آفرین داشت پویشی که اینچنین فرا گیر شد پویش از خاتمی می خواست که بیاید به هر قیمت ، اما خاتمی حرف دیگری داشت هیچوقت صریح از نیامدن نگفت تا مبادا احساس صادقانه شما را نادیده بگیرد او اعلام آمادگی کرد تا مبادا رنجیده خاطر شوید.خاتمی خیلی زود همه ناملایمتی هایی که دوستانش حتی بیشتر از مخالفانش بر او روا داشته بودند را به فراموشی سپرد تا نه مانند کسی و تنها مانند خودش ثابت کند که ارزش آرمانهایش بیشتر از آنی است که دیگران تصورش را دارند، خاتمی آمد اما مثل همیشه نه به خواسته خود بلکه به خواسته جماعتی که هنوز حاضر نیستند حرف هایش را به تمامی گوش فرا دهند و فقط خاتمی را می خواهند . شاید انصراف خاتمی دل بسیاری از شما را اندوهگین کرد اما مگر نه اینکه خاتمی با یک نوشته از همه ما خواسته هایی داشته یکبار دیگر به دور از ناراحتی و به دور از تعصب فقط خاتمی و لاغیر نوشته اش را بخوانیم این فقط مقدمه ای از خواست هایی است که خاتمی به عنوان سردمدار اصلاحات از ما دارد .

پویشگران عزیز بیایید یک بار هم که شده محرم پیغام خاتمی شویم ،یکبار دیگر حرف های خاتمی را مرور کنیم ، شمایی که وامدار خاتمی هستید تنها یک بار به خواسته او تو دهید و بگذارید او در جایی غیر از رئیس جمهوری کنارمان باشد . بیایید خاتمی را با حرف هایش قبول کنیم او برای آمدنش تعلل طولانی ای کرد اما برای رفتنش کوچکترین شکی نکرد چون آرمانش مشخص بود او با رفتنش روی لطیف سیاست را برایمان به تصویر کشید و ثابت کرد همانی بود که فکرش را می کردیم ،او ثابت کرد سیاستی که در پیش گرفته فرق می کند با آنی که تعریفش را شنیده ایم.

خاتمی ثابت کرد که صداقت و اخلاق چه جایگاهی دارد بیایید ما هم ثابت کنیم چقدر خاتمی را دوست داریم و چقدر به خواسته هایش احترام می گذاریم. خاتمی برایم در حکم حلاج است که در روزگار غریبی انا الحق گفته بیایید ما برایش همچون شبلی نباشیم که می دانست اما در جمع سنگ اندازان بود .

نبرد انسان و آتش

2009-02-25T19:05:00.000+03:30

سه خود سوزی پی در پی چه تقارن رنج آوری را برایمان تداعی میکند.چه فرقی می کند که اولی را معتاد و دومی را روانی و سومی را آشوبگر بنامیم و در پشت حرف ها دنبال بهانه بگردیم آنان هر چه بودند انسان بودند انسانی که به تنگ آمده بودند و آتش را بین خود و مردمی که سرشان به زندگی گرم است قاضی کردند و چه پاک از این آزمون بیرون آمدند چون ما همچنان گرم زندگی هستیم و بی شک آنان رها شدند از رنجی که تحملش از شعله های آتش سخت تر بود .به این فکر می کردم که این آتش نه تنها بوی سوختگی گوشت را به مشام هیچ کداممان نرساند بلکه بیشتر دودی سیاه را مقابل چشمانمان قرار داد تا ما همچنان باور کنیم که روزگار بر وفق مراد من و مردمم می چرخد و چه باور های سطحی ای روی این پرده سیاه برایمان متصور شده اند. این روزها بر روی دود سیاه حک شده است که آنان معتاد بودند سابقه دار بودند و همه چیز و همه کس بودند الا انسان ،آنان نه تنها انسان نبودند بلکه مستحق سوختن بودند و چه سزاوارانه در آتش سوختند و موضع گیری های سران کشور را برایمان مرور کردند. هر چه فکر می کنم مکان هایی که برای اثبات بی گناهی انتخاب شده است بی نقص است، مجلس ،بنیاد شهید و دانشگاه. اولی که خانه ملتم است و دومی خانه کسانی است که جانشان را به پای ارزش هایشان ارزانی داشتند و سومی مبدا و منشا تفکر و اندیشه های نو ، همه این مکان ها تنها یک چیز را در ذهنم تداعی می کند و آن انتخاب سه دادگاهی که قرار است آتش صلاحیتش را بیازماید.

اگر منصفانه و به دور از سیاست زدگی به قضیه بنگریم خواهیم دانست سه نفری که خود را در آتش سوزاندند هر قصد و نیتی داشته اند جزو مردم سرزمینمان بوده اند و جانشان بی شک بیشتر از امنیت ملی ارزش دارد و به دور از انصاف و انسانیت است که به خاطر امنیت ملی سرپوشی بگذاریم به فریاد های مردممان که با خودسوزی در مقابل چشمان همه قرار بود به گوش مان برسد و ما را به داد خواهی فرا خواند . فقر ،بیکاری،فقدان آزادی مدتهاست که با مردم من اجین بوده بی شک کاتالیزگری که مردانی را آنچنان به تنگ می آورد که دست به دامان آتش شوند و خود را رها سازند قابل بحث و بررسی است. کاش بدانیم که با نفی مشکلات و به سامان نشان دادن کشور دردی را دوا نخواهد شد کاش به جای وقتی که برای تحقیق از پیشینه افراد خودسوزی کرده که سرانجام معتاد و روانی از آب در می آیند به همان مقدار وقت بر این صرف می شد که چرا این افراد برای خودکشی ،خودسوزی در مقابل چشمان همه را انتخاب کرده اند .کاش این نا هنجاری های اجتماعی به دید سیاست چاره نمی شد متاسفانه مدت هاست که همه مسائل کشور را به تیغ سیاست سر می برند .

این روزها

2009-02-16T18:58:00.000+03:30

1.عالیه اقدم دوست همچنان در زندان است با خیلی های دیگر...

2.چند روز قبل سر کنکور ارشد قبل از توزیع دفترچه ها برامون یه پرسشنامه دادن ،سوال آخر شغل مادر بود که اکثرمون در کمال خونسردی گزینه چهار رو انتخاب کردیم، گزینه" بیکار" من که فقط محض آشنا شدن با محیط آزمون و به اجبار شرکت کرده بودم اول امتحان حسابی حالم از این گزینه گرفته شد،مادر من که صبح تا شب آرام و قرار نداره در کمال بی رحمی بیکار است.

3.کمتر از چند روز دیگه کلاس و درس شروع میشه شروع دوباره استاد و کتاب و جزوه .این ترم از هر جهت برام ترم سختیه هم دلم میخواد خیلی زود تموم شه و هم اصلا دلم نمی خواد به پایان این ترم فکر کنم.

4.اینروزها هر جا رفتم و نشستم از مهریه و عندالاستطاعه شدنش گفتم ، کاش یه کم قضیه رو جدی بگیریم.

5.بعد از چند روز غیبتم امروز با گردش در وبلاگ ها متوجه شدم جناب رامین مولائی برای همیشه رفته اند . مثل همه اولین واکنشم دروغ پنداشتن قضیه مخصوصا در این دنیای مجازی بود اما انگار مثل همیشه باید باور کرد.روحش شاد.

رامین مولائی کسی که تقریبا همه‌مون میشناختیمش و تو اینترنت خیلی پرکار بود و صابونش حتی شده برای یک‌بار به تنمون خورده بود(چه از جنبه تعریف و چه از جنبه نقد ما) ناگهان از میان ما رفت و کمتر کسی برایش نوشت...

رامین مولائی در وبلاگستان خیلی فعال بود. تا اینجایی که می‌دونم پنچ شش وبلاگ رو مرتب آپدیت می‌‌کرد.

رامین مولائی، وب ـ آ - ورد, آژانس خبری کوروش, زیر چتر چل تیکه ,چه و چه و چه...

نوشته هایم در " وب - آ - ورد"

قانون تکیه گاهی برای مردان

2009-02-11T18:50:00.000+03:30

فقط تغییر یک واژه کافیست تا زندگی های بسیاری را زیر و رو کند به ظاهر تغییر در یک کلمه است اما آیا همین یک کلمه تنها ریسمانی نبود که ریسمان نجات زنان از زندگی های غیر قابل تحمل بود؟ کافیست نوجوانان دختر و پسر باشگاه استقلال با هم تمرین مشترکی بکنند تا همه دادو بیداد ها به آسمان بلند شود و آیه هیهات من ... قرائت شود و خدا و امام زمان به استطاعت فرا خوانده شوند و با یک فتوا این اعمال مساوی کفر خوانده شوند تا بلکه دل مجروح شده شان از این خبر کمی آرام گیرد ، اما در مقابل در سکوت مطلق سرنوشت زنانی را رقم میزنند که اولین و آخرین راه چاره شان آزاد کردن جانشان به عوض حلال کردن مهریه عند المطالبه ای است که با عند الاستطاعه کردنش ،شوهر دیگر هیچگاه قادر به مستطیع شدن نخواهد بود، اینجاست که دیگر حرفی از قرآن و چندین آیه اش که مهریه را حتی قبل از مطالبه آن حق زن می داند به میان نمی آید و شوهر که قانون برایش تکیه گاه بزرگی شده است حتی در دعواهای خیلی پیش پا افتاده زن را از هوویی می ترساند که هوسش را کرده .

حرف های امروز زنان ما گوش شنوایی می خواهد اما قانون نه تنها گوش شنوایی برایشان نمی شود بلکه تنها دست گرفته بر دهانشان می شود تا به سکوت وادارشان کند ، سکوت کنند و فقط چهار چشمی مراقب شوهرانشان باشند که نکند دیگر نخواهدشان ، که نکند از او خسته شده باشد ، که نکند...برای حرف هایم دنبال مخاطبی می گردم ، برای سوالاتم با دنبال جوابی هستم ، من دیگر نمی خواهم در هراس زندگی ای باشم که هر لحظه اش به اراده مردی باشد که تنها از تو اطاعت مطلق می خواهد ، نه نمی خواهم مردان را مقصر بدانم ، این قانون کشورم هست که من را جنس دوم می خواهد ، زندگی من را با پدر و سپس با شوهر مجاز می داند. زنان کشور من می خواهند حرف بزنند اما کافیست لب به اعتراض بگشایند تا با یک بر چسب فمنیست بودن و یا تشویش اذهان عمومی محبوس شوند .آری نباید اذهان عمومی خبر از جفاهایی داشته باشند که هر روز بر شدتش افزوده می شود و انگار که پایانی بر این تبعیض ها نخواهد بود ، اذهان عمومی فقط باید وقتی از حق نداشته شان آگاه شوند که دیگر نتوانند کاری بکنند.

روزگار بس غریبی را پیش رویمان نهاده اند ، آگاهی هزینه سنگینی برایت خواهد داشت و تو را هر دم در هراس از دست دادن حداقل هایت وادار به سکوت می کند تا مبادا تشویش اذهان عمومی کرده باشی.روزگار بس غریبی که جنس دوم بودن را همچون طوقی بر گردنمان انداخته است تا مبادا لحظه ای فراموشش کنیم ، تا مبادا بخواهیم لحظه ای به تغییر و تساوی بیاندیشیم که آن بی شک مساوی خواهد بود با از دست دادن خانواده ای که تنها این جنس دوم ملزم به حفظ آن است حتی در شرایطی که برای این رسالت بزرگ کوچکترین حقی برایش متصور نباشیم.

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من باشد آنچه البته به جایی نرسد فریاد است

هر کس می خواند به پنج نفر خبر دهد؛ شیرین عبادی

خانواده ام یا خواسته هایم؟

2009-02-05T18:46:00.000+03:30

عالیه اقدام دوست به سه سال زندان محکوم شد.

اخبار انقدر تکراری به نظر می رسد که به خود زحمت نمی دهی روی لینکش کلیک کنی خوب نیازی به تلف کردن وقت نیست حتما بعد از چند بار تجدید نظر دادگاه به سه سال رضایت داده همین و نه بیشتر .

تعدادی از دانشجویان تبریز به 21 سال زندان محکوم شده اند.

این خبر نیز تو را ترغیبی به باز کردن لینکش و کم کردن سرعت اینترنتت راضی نمی کند ، فقط تیتر وار می خوانیش ،همین.

انگار دیگر عادت کرده ایم که هر روز همچین خبر هایی را بخوانیم و بشنویم اما نه خم به ابرو بیاوریم ونه کاری کنیم قبول دارم می خواهیم کاری بکنیم اما ...

هزار اما و اگر در بین فکر هایمان و اعمالمان صف کشیده اند وقتی همچین خبر هایی را به مادرم می گویم زود جبهه گیری می کند و هزار دلیل برایم می آورد که این حرف ها فقط برای خام کردن تو و امثال تو هست و واقعیت ندارد وقتی از چند نمونه آشنا سخن می گویم کمی نرم می شود اما همچنان اصرار دارد که هیچگاه به این شدتی که گفته می شود نیست و در پایان نیز حرفهایش را با چاشنی دلسوزی مادرانه تحویلم می دهد که تو هیچکدام از این محدودیت ها برایت صادق نیست پس زندگیت را با چیز های خوب معنا ببخش و بگذار دیگران اعتراض کنند و سخن آخر اینکه دلنگرانیهایم را افزون مکن ،به پدرم می گویم اما او اعتقادی به دروغ بودن حرف هایم ندارد همه را از دم تصدیق می کند خوشحال می شوم بالاخره پدرم حرف هایم را باور کرد اما کاش دیگر هیچ نمی گفت برایم با لحنی کاملا جدی روشن می کند که این حرف ها فقط در چهار دیواری خانه جایز است و نه جای دیگری وقتی می گویم اما من نیز...نمی گذارد حرفم به جایی برسد با ابرو های در هم رفته تر خط و نشانی می کشد که نباید آنها را رد کنم حالیم می شود و فراموش می کنم حرف های چند دقیقه پیشش را ، اما خواهر و برادر بزرگترم حتما شنونده خوبی برایم خواهند بود آنها خود نیز ...با توپی پر به سراغشان می روم سنگ صبور حرفهایم می شوند از مواردی می گویند که برایم تازگی داشت اما انتهای سخن آنها نیز تلخ است و اینکه اشتباه ما را تو تکرار نکن برادرم همه انگیزه هایش را بادی در سر می داند که بعد از چند سال نه تنها برایش فایده ای نداشته است بلکه اکنونش در حسرت روزهایی است که بیجا تلف کرده است(!!) اما خواهرم از پدر و مادر می گوید ، از آبروی بابا و دلشوره مامان و یاد آوری هزار باره اینکه نباید خدشه ای بر آن وارد کنم .

می خواهیم کاری بکنیم؟ تردید هایم را صد چندان کرده اند موانع و مشکلات به خانه ام نیز آمده اند تا من را از سر خط مایوس کنند تا مبادا کاری بکنم تا حتی مبادا به تغییری فکر بکنم .

به راستی من نباید به تغییری فکر کنم چون پدر و مادرم را آشفته خواهم کرد؟

سیاست

2009-01-31T18:45:00.000+03:30

جنگ ، اسرائیل ، حماس ، کودکان بی گناه و ...

این روزها کافیه در یک جمع سه یا چهار نفری دوستانه و یا خانوادگی و حتی کاری دور هم جمع بشی در کمتر از چند جمله محاوره ای و معمولی همیشگی پای کلمات بالا به حرفهایمان باز می شود ، عادت داریم همیشه دربحث هایمان نسبت به نظری که داریم بی محابا بر یکی می تازیم و دیگری را تا سر حد تقدسات بالایش می بریم و دست نیافتنی اش می کنیم تا مبادا دیگرانی جرات رد نظرمان را داشته باشند و البته در مورد کلمات بالا احتیاجی به جناح بندی نیست و همه ما با توجه به اعتقاداتی که باید داشته باشیم محکومیم به محکومیت اسرائیل . تحلیل ها و تفسیر ها نه فقط در جمع های خانوادگی و دوستانه بلکه در نشست های سران کشور ها که جنبه رسمی تری دارد تنها کاریست که همه خوب از عهده آن بر میآیند آری نشستن در مبل های راحتی و شاید فقط لحظه ای ،فقط لحظه ای که تصاویر جلوی چشمانمان رژه می روند کمی خاطرمان آزرده می شود و حکم و فتوا یی صادر میکنیم محکوم می کنیم و خدا را برای دادخواهی فرا می خوانیم اما دریغ از همان لحظه که تمام می شود و همه را به زندگی خود بر می گرداند.

این اتفاق برایم چندین بار تکرار شده و من فقط به ترسیم یکی از این بحث ها می پردازم.جمع خانوادگی است و البته با حضور حاشیه های جمع های خانوادگی که عبارتند از بچه ها و تلویزیون همیشه روشن و البته جرقه بحث نیز تصاویری است از صحنه های جنگ . نفر اولی که متاثر از تصاویر ، آغازگر بحث می شود رای بر محو بی تردید اسرائیل می دهد و البته آن را به امداد های غیبی ای که لا جرم باید اتفاق بیافتد موکول می کند ، و اینجاست که سرآزیری سیل آمین ها و اطمینان از وقوع همچین اتفاقی همه متحد القول می شوند ، اما دومی کمی مواضع آرامتری دارد اسرائیل را مردود اعلام می کند اما بی اطلاع از رویداد های جهان امروز هم نیست پس سعی میکند فقط طرف فلسطین و مردم بی گناهش را بگیرد و کاری به محو کردن اسرائیل نداشته باشد، این نظر نیز برای خودش موافقانی دارد با این تفاوت که بیشتر شان برای اینکه مقصری متصور شوند کشور های عربی و سر دم دارانش یعنی عربستان و مصر را به عنوان مسبب همه این جنایت ها معرفی می کنند و سعی میکنند برای ناله و نفرین های اسرائیل شریکی پیدا کنند البته تا اینجای ماجرا یکی دو نفری هستند که سکوت مطلق اختیار کرده اند تا مبادا در همچنان جمعی با محکوم دانستن توامان حماس و اسرئیل دشمنانی برای خود بتراشند .اما این وسط کسی که بیشتر از اینکه اندوهی صدایش را همراهی کند خشمی در پس صدایش دارد، دلیل حمایت مصر و عربستان و سکوت کشور های عربی را نیز متوجه آمریکا می داند و حتی اسرائیل را قابل تبرئه می داند اما کوچکترین نرمشی برای آمریکا ندارد و با یاد آوری چندین باره وقایع تاریخی همه رویداد ها را منتهی به این غده سرطانی (!)می داند اما از این جمع یکی پیدا می شود که صدایش آرام و منطقی به نظر می رسد تیپ روشنفکرانه ای را از ابتدای ماجرا به خود گرفته و سعی کرده تا اینجای بحث واکنش موافق یا مخالفی را برای هیچ نظری نشان ندهد، لب به سخن می گشاید و با جملاتی ابتدا همه را متوجه خود می کند کاری به آمریکا یا عربستان و مصر ندارد و راه چاره را بایکوت کامل اسرائیل از جانب تمام کشور ها می داند و به نظر حرفهایش منطقی به نظر می رسد پس دیگرانی که از ابتدای بحث مواضع تندی را اتخاذ کرده اند چون نه دستشان به آمریکا و نه به اسرائیل و نه به عرب ها می رسد پس سعی می کنند با تعدیل مواضع به بایکوت رضایت دهند ، اینجاست که به نظر می رسد بحث به خوبی و خوشی به اتمام رسیده است و یک چای داغ نیز حسن ختام آن شده است وجدانمان با این حرف ها کاملا آرام و شاد است همه مواضع روشنی را اتخاذ کرده اند همه رسالت خود را انجام داده اند (اما تلویزیون همچنان تصاویر جنگ را نشان می دهد و انگار که جنگ هنوز به پایان نرسیده است ) اینبار انگار نوبت به کودکان حاضر در جمع رسیده است و سوال کودکی آغازگر این ماجرا می شود ، عمو جان این بچه ها میدونن چرا کشته می شن؟ یعنی من از حرفاتون سر در نیاوردم اونوقت اینا که از منم کوچیکترن یعنی فهمیدن مقصر کیه؟ بابا من هیچوقت اسرائیل رو نمی بخشم شما چطور تونستین عراق رو ببخشین؟اونا هم همین رفتار ها رو 8سال با ما داشتن یعنی شما می تونین عراق رو ببخشین اما داداش خودتون رو که سر ارث بابا بزرگ دعواتون شده نمی بخشین؟ زنعمو جان شما چرا هر بار که این تصاویر رو میبینین گریه میکنین اما اونروز دخترکی رو که میخواس شیشه ماشینتونو تمیز کنه کناری روندین اونم سرو وضع آشفته ای داشت مثل همین بچه ها . اما جواب دادن به یه بچه چه آسونه پسرم بلند شین برین اونیکی اتاق بازی کنین بزرگ میشی و خودت جواب همه سوالاتو میفهمی .راست میگفت باید بزرگ شد و فهمید سیاست واژه گنگی است که عراق را می بخشد حماس را به جان اسرائیل می اندازد و اسرایئل را به جان مردم بی گناه غزه ، راست میگفت سیاست را بچه های معصوم نمی فهمند سیاست همان است که مردم کشورم را مشغول و متاثر جنگ غزه می کند و در هیاهوی آن سیاست می ورزد .

برای شروع

2009-01-31T18:30:00.000+03:30

دختری هستم نه با آرزوهای بزرگ بلکه با خواسته های بزرگ دغدغه های بسیار دارم و زندگیم را برای رسیدن به آنها معنا بخشیده ام همیشه نوشتن تنها پناهی بود که توانسته ام با آن دل نا آرامم را کمی آرامش بخشم و اندکی از این آشفته بازار زندگی خود را به خلوتی بکشانم تا شاید دور باشم از این هیاهویی که خود نیز گاهی آنچنان درگیرش می شوم که رهایی از آن را ممکن ندانم

یادم نیست اولین نوشته ام کی و در چه موردی بوده اما به یاد دارم نوشته هایی که در بسیاری از موارد من را دچار دردسر های بزرگی کرده که هر بار تصمیم گرفته ام دیگر قلم به دست نگیرم اما چه کنم که این تنها موهبتی است که می توانم با آن به آرامش برسم شاید دلیل اینکه تا حال در وبلاگ شخصی نیز ننوشته ام همان دردسر هایی باشد که تاب تحملش را نداشته ام و ترجیح داده ام نوشته هایم قبل از گذاشتن در وبلاگی توسط نویسنده اش سانسور شود و شاید دلیل اینکه همچنان می خواهم نا شناخته بنویسم همان دردسر هایی است که نوشته هایم برایم تحمیل می کند البته اینکه به فکرم زد تا خود نیز وبلاگ شخصی داشته باشم فقط و فقط ساختن حصار هایی است که برایم خلوتی باشد خلوتی که در دنیای واقعی قادر به ساختنش نیستم و همیشه اطرافیان و نزدیکانی هستند که دل نگرانم هستند

اگر خواننده حرف هایم بودید نوشته هایم را فقط نظر شخصی خودم بدانید و نه بیشتر